ฝีเท้าของเขาไม่เร็วไม่ช้า เนิบนาบเหมือนเดินเล่น แต่เหล่ามอนสเตอร์ที่หมายปองเข้าใกล้เขา ไม่มีสักตัวที่รอดออกไปจากรัศมีสิบเมตรรอบตัวได้ ทวนยาวในมือเขาเคลื่อนไหวราวมีชีวิต ทุกครั้งที่แทงจะปักจุดตาย ทุกครั้งที่ชักกลับจะตวัดละอองเลือดเป็นสาย
เขาไม่ได้ตั้งใจไล่ล่ามอนสเตอร์พวกนั้น และไม่ได้ตั้งใจหลบเลี่ยงพวกมัน เขาเพียงเดินตามจังหวะของตัวเอง และทุกสิ่งที่ขวางทางเขา ก็ต้องตาย
สองชั่วโมงต่อมา ซูมู่ยืนอยู่บนดาดฟ้าปั๊มน้ำมันร้างแห่งหนึ่ง ทอดสายตามองกลุ่มอาคารสีเทาหม่นบนเส้นขอบฟ้าทางเหนือ
ปล่องควันใหญ่ของโรงไฟฟ้าชานเมืองเหนือปรากฏจาง ๆ ท่ามกลางม่านหมอก ราวนิ้วสีเทาชี้ขึ้นสู่ฟ้า เขา
ชำเลืองดูแผนที่ ระยะทางเส้นตรงไม่ถึงห้ากิโลเมตร หากเร่งความเร็วขึ้น ภายในหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึง แต่ตอนนี้ยังเร็วอยู่ ดวงอาทิตย์ยังอยู่เหนือศีรษะค่อนไปทางตะวันตก กว่าจะพลบค่ำยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง เขามีเวลามากพอ
ซูมู่กระโดดลงจากดาดฟ้า ปัดฝุ่นบนมือ แล้วเดินขึ้นเหนือต่อไป
ตอนนี้ระดับยังอยู่ที่แปด แถบค่าประสบการณ์หยุดที่ตำแหน่งห้าพันเก้าร้อยสามสิบหก ขาดอีกเกือบเจ็ดพันแต้มถึงจะขึ้นระดับเก้า
หลังจากระดับแปด ความเร็วในการอัปเลเวลลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ใช่เขาฟาร์มไม่เร็วพอ แต่เป็นเพราะมอนสเตอร์ที่ระดับตรงกับเขามันน้อยเกินไป