ผู้รอดชีวิตแปดคน เลเวลไม่สูง อุปกรณ์ไม่ครบ ฆ่าได้ไม่ต้องเปลืองแรง ฆ่าพวกเขาทิ้งพลางซ้อนการเพิ่มขึ้นชั่วคราวอีกชั้น แล้วค่อยไปฆ่าเสี่ยวจิ่ว โอกาสชนะก็สูงขึ้นมาก
นักล่าไม่ได้ขาดความแข็งแกร่ง แต่ขาดเหตุผลให้ลงมือ ขาดโอกาสที่ทำให้รู้สึกว่า “ครั้งนี้ไม่มีทางขาดทุน”
ซูมู่ตัดสินใจเข้าไปก่อน
เขาก้าวเท้าเบา ลอดผ่านประตูรั้วเหล็กบิดเบี้ยวด้านข้างทางเข้าหลักของสนามกีฬาเข้าไป ทางเดินหลังประตูยาวมาก กำแพงสองข้างติดโปสเตอร์สีซีดจาง เป็นรูปนักกีฬาจำหน้าไม่ได้กำลังชู้ตลูกบาส ปลายทางเดินคือโถงหลักของสนามกีฬา โดมสูงตระหง่าน ที่นั่งบนอัฒจันทร์เรียงเป็นชั้น ๆ ทอดยาวขึ้นไป ราวกับคลื่นสีขาวเทาระลอกแล้วระลอกเล่า
ซูมู่ไม่ได้ไปโถงหลัก เขาเลี้ยวตรงทางเดินแล้วขึ้นชั้นสอง
ชั้นสองเป็นทางเดินวงแหวน ล้อมรอบโถงหลัก ด้านในของทางเดินคือทางเข้าอัฒจันทร์เรียงรายกัน ด้านนอกคือห้องใช้สอยต่าง ๆ... ห้องสำนักงาน ห้องอุปกรณ์ ห้องเปลี่ยนเสื้อ ห้องสื่อ จุดแดงแปดจุดนั้นอยู่ที่ห้องไม่กี่ห้องปลายทางเดินนั่นเอง
ซูมู่ก้าวเท้าเบา แนบชิดขอบกำแพงเดินหน้าไป ทางเดินมืดมาก มีเพียงแสงจันทร์อ่อน ๆ ส่องลอดหน้าต่างที่ปลายทาง พื้นรองเท้าเหยียบบนกระเบื้อง แทบไม่มีเสียงใดเล็ดลอด
เขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องที่สี่ ฝีเท้าชะงักเล็กน้อย