“กระเช้ายังวนอยู่กลางเมือง มองพวกมันสู้กันข้างล่าง รู้สึกว่าอีกไม่นานอะไรบางอย่างจะหล่นลงมาทับหัวเอาเสียให้ได้”
“เธอกังวลไปมีประโยชน์อะไร? เราก็ลงไปไม่ได้ ต่อให้ลงไปก็แค่ไปส่งตาย นั่งอยู่บนกระเช้ายังมีแผ่นเหล็กกั้นไว้ชั้นนึง”
“ก็ไม่แน่ว่าจะปลอดภัย พวกเธอไม่เห็นเหรอว่าบนฟ้ามีเจ้าตัวเล็กๆ บินอยู่? ตอนนี้มันยังไม่บินมาถึงระดับความสูงของเรา แต่อีกเดี๋ยวใครจะรู้ว่ามันจะไม่บินมา”
“แล้วจะทำยังไง? ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้เลย มีแต่รอเฉยๆ”
“ก็ไม่ใช่ว่าทำอะไรไม่ได้เลย พวกเธอไม่เห็นฟังก์ชันใหม่ๆ ที่เพิ่งเปิดเหรอ?”
ประโยคนั้นราวกับไม้ขีดไฟที่ถูกโยนลงไปในกองถ่านที่ยังไม่มอดสนิท ทิศทางการพูดคุยในแชนแนลเปลี่ยนทันที
“ดันเจี้ยนเป็นสีเทา เขียนว่าไม่สามารถเปิดใช้ระหว่างการโจมตีเมืองได้ คงเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้แหละ”
“กิลด์อย่าไปคิดถึงเลย กว่าจะสร้างกิลด์ได้ต้องใช้ผลึกพิศวงหนึ่งร้อยเม็ด ฉันยังไม่มีสิบเม็ดเลย และต่อให้เข้าไปอยู่ในกิลด์ของคนอื่น เลเวลแค่นี้ของฉันจะมีประโยชน์อะไร?”
“งั้นก็เหลือแค่สนามประลองสินะ?”
“สนามประลอง......ฉันดูรางวัลพวกนั้นแล้ว ที่หนึ่งได้ผลึกพิศวงแปดสิบเม็ดกับคะแนนหนึ่งพันสองร้อยทุกวัน ถ้าได้รางวัลนี้มา มันไม่ใช่ว่าบินเลยเหรอ?”
“เธอฝันกลางวันอะไรอยู่? ดูหมื่นคนแรกเป็นมอนสเตอร์อะไรดักทางไว้ ระดับสามธรรมดา แต่สเตตัสยังแข็งแกร่งกว่ามอนสเตอร์ระดับสามนอกนั้นอีกตั้งเยอะ ฉันยังตีไม่เข้าหมื่นเลย”