นอกประตูมหาวิทยาลัย แสงแดดส่องจ้าจนแสบตา
ซูมู่พุ่งตัวออกจากประตูมหาวิทยาลัย ฝีเท้าสะดุดเล็กน้อย จากนั้นจึงทรงตัวได้มั่นคง เขาหมุนตัวกลับ ทวนยาวขวางอยู่ด้านหน้า ปลายทวนชี้ไปทางประตูมหาวิทยาลัย
หลินเสี่ยวเหอตามมาติดๆ ตอนวิ่งออกจากประตูมหาวิทยาลัยเกือบจะล้มลง ถูกซูมู่คว้าตัวไว้ได้ทัน
เบื้องหลังพวกเขา เถาวัลย์เหล่านั้นหยุดชะงักอยู่ที่ประตูมหาวิทยาลัย
พวกมันไม่ได้ไล่ตามออกมา
ซูมู่หอบหายใจหนัก มองจ้องเถาวัลย์สีเขียวที่กำลังเลื้อยไปมาอยู่ภายในขอบเขตประตูมหาวิทยาลัย พวกมันเหมือนกำลังลังเล เหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เถาวัลย์สองสามเส้นยื่นออกมาแตะที่ประตูมหาวิทยาลัยอย่างลองเชิง สัมผัสกับแสงแดดด้านนอก แล้วก็หดกลับไปอย่างรวดเร็ว
พวกมันกลัวแสง? หรือว่าประตูมหาวิทยาลัยมีเขตอาคมพิเศษอะไร?
ซูมู่ไม่รู้ และเขาก็ไม่อยากรู้
เขาหันกลับไป มองหลินเสี่ยวเหอแวบหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด บนเส้นผมมีเศษใบไม้และฝุ่นติดอยู่ เสื้อนอกถูกเถาวัลย์กรีดจนขาดเป็นทางหลายริ้ว แต่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บ
เดิมทีซูมู่เพียงแค่ชำเลืองดูเพื่อตรวจสอบสภาพของเธอ แต่สายตากลับถูกดึงดูดไปชั่วขณะ
เสื้อนอกของเธอถูกกรีดขาดหลายทาง ตั้งแต่หัวไหล่ถึงหน้าอก เศษผ้าขาดวิ่นห้อยระโยงระยางอยู่บนตัว เผยให้เห็นผิวขาวซีดเย็นเยียบเบื้องล่าง ผิวนั้นขาวจนดูไม่สมจริง คล้ายกับผิวที่ไม่ถูกแสงแดดมานาน ความขาวนั้นเด่นชัดขึ้นมาท่ามกลางคราบเลือดและฝุ่น