ทันทีที่ของเหลวไหลลงคอ ความรู้สึกอุ่นวาบก็พลุ่งขึ้นจากท้อง แผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่ความแสบร้อน ไม่ใช่ความเจ็บแปลบ แต่เป็นความรู้สึกผ่อนคลายช้า ๆ ต่อเนื่อง เหมือนแช่ในน้ำอุ่น
ความรู้สึกนั้นคืบคลานจากกลางอกไปยังหัวไหล่ จากหัวไหล่แผ่ไปตลอดแขน ที่ใดที่มันผ่านไป ความเจ็บปวดก็ถูกบางสิ่งดูดออกไปทีละน้อย
หลินอวี่เวยก้มมองไหล่ซ้ายของตน
ใต้ผ้าพันแผล บาดแผลที่เดิมยังมีเลือดซึม ตอนนี้ทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลออก เผยให้เห็นรูกระสุนสีดำไหม้เกรียม... ผิวหนังรอบขอบแผลกำลังสมานด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เนื้อเยื่อใหม่สีชมพูงอกขึ้นจากก้นแผลเหมือนหน่ออ่อนในต้นฤดูใบไม้ผลิ ค่อย ๆ เติมเต็มรูโหว่นั้น
เริ่มจากกล้ามเนื้อ แล้วจึงเป็นผิวหนัง
ในเวลาเพียงไม่กี่นาที บาดแผลกระสุนสาหัสก็กลายเป็นรอยแผลเป็นสีชมพู จากนั้นรอยแผลเป็นก็เริ่มจางลง เปลี่ยนจากแดงเข้มเป็นแดงอ่อน จากแดงอ่อนเป็นชมพูจาง และในที่สุด... ก็หายวับไป
ผิวหนังบนไหล่กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิม ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย
หลินอวี่เวยมองไหล่ซ้ายของตนด้วยความตะลึง แล้วยกมือขึ้นลูบ
ไม่เจ็บ
ไม่รู้สึกผิดปกติใด ๆ
เธอลองขยับไหล่ดู มันหมุนได้คล่องแคล่ว เหมือนก่อนได้รับบาดเจ็บ
เธอพิงกำแพง ถอนหายใจยาว