สีฟ้าน้ำใส ขนาดเท่าฝ่ามือ บนผิวมีลวดลายสีเงินสลักซับซ้อน ระยิบระยับดั่งมีแสงไหลเวียน
“ยันต์ผืนนี้ มีฤทธิ์ตัดเสียงภายในรัศมี 20 เมตร ได้นาน 20 นาที”
ซูมู่ตาเป็นประกาย
เขารับยันต์มา ตรวจสอบค่าสถานะอย่างละเอียด......
[ยันต์เขตอาคมเงียบเสียง (ขาว)]
[ประเภท: ของใช้สิ้นเปลือง]
[ผล: หลังใช้ ภายในพื้นที่วงกลมรัศมี 20 เมตรโดยมีผู้ใช้เป็นศูนย์กลาง เสียงทั้งหมดจะไม่อาจเล็ดลอดออกนอกเขตแดน ขณะเดียวกัน เสียงภายนอกก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้ามา แต่ไม่มีผลภายในเขตแดน นาน 20 นาที]
ของดี!
ซูมู่ใจเต้นแรง
ถ้ามีสิ่งนี้ เมื่อเกิดการต่อสู้ในบ้านผีสิง ปืนของเขาก็ใช้ได้แล้ว ถึงจะใช้ระเบิดมือก็ไม่ใช่ปัญหา......แน่นอน หากไม่ถึงคราวคับขันจริง ๆ เขาย่อมไม่ใช้เด็ดขาด
เขาเงยหน้าขึ้น มองหลินอวี่เวย “นี่ก็เปิดจากหีบสมบัติเงินงั้นรึ?”
ซูมู่แปลกใจเล็กน้อย ทำไมเจ้าหล่อนถึงเปิดเจอแต่ของดี ๆ แบบนี้
หลินอวี่เวยมองซูมู่ ก่อนจะกลอกตาใส่เขาอีกครั้ง ส่ายหน้า “ไม่ต้องมาหยั่งเชิงที่นี่ ไม่ใช่ นี่ซื้อมาจากคนอื่น ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาเปิดจากหีบ หรือเป็นเพราะพรสวรรค์อะไรสักอย่างกันแน่”
“คนนั้นคือใคร?”
ซูมู่ถามตรง ๆ
ในความคิดของเขา หากหาคนคนนั้นเจอ และถ้าอีกฝ่ายมีพรสวรรค์ เขาก็จะซื้อยันต์แบบนี้เพิ่มอีกหลายแผ่น จากนั้นเมื่อเจอฝูงมอนสเตอร์ก็จะรับมือง่ายขึ้นมาก เพราะพรสวรรค์ของเขาสามารถหาตำแหน่งหีบสมบัติได้ และรอบ ๆ หีบสมบัติก็มักมีมอนสเตอร์เฝ้าอยู่ ขอแค่ใช้เขตแดนเงียบเสียงตัดเสียง เขาก็เก็บกวาดมอนสเตอร์และเปิดหีบได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าจะดึงดูดศัตรูเพิ่ม