เขาเพียงแค่เดินตามจังหวะของตัวเอง ฆ่ามอนสเตอร์ระหว่างทาง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของหีบสมบัติทองคำ เสียงฝีเท้าของหญิงสาวที่ตามหลังเขารักษาระยะห่างประมาณ 20 เมตร ไม่ไกลไม่ใกล้ ราวกับหางที่เดี๋ยวเผยอเดี๋ยวซ่อน
เดินทางเช่นนี้มาจนตลอด เมื่อเหลือระยะห่างจากหีบสมบัติเพียงสามสี่ร้อยเมตร คิ้วของซูมู่ก็ขยับเล็กน้อย
เขารับรู้ได้ถึง “หาง” อีกหนึ่งเส้น
ไม่ใช่หลินเสี่ยวเหอ...... เสียงฝีเท้าของเธอนั้นเขาคุ้นเคยแล้ว
เป็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง ตามหลังเขาอยู่ห่างออกไปกว่านั้น ประมาณหกสิบเจ็ดสิบเมตร ปิดบังซ่อนเร้น เคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง หากไม่ใช่เพราะการได้ยินและการรับรู้ของเขาเฉียบคมขึ้นจากการเพิ่มขึ้นของค่าสถานะ คงไม่มีทางสังเกตเห็น
ซูมู่ไม่หันกลับไป
เขาเดาออกคร่าว ๆ ว่าคนพวกนั้นคือใคร...... เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นพวกที่ถูกหมูป่าตัวนั้นขังอยู่บนชั้นบนเมื่อก่อนหน้านี้
การอนุมานนั้นง่ายมาก: หลังจากหมูป่าตาย มอนสเตอร์ที่กดทับพื้นที่บริเวณนี้ก็เริ่มค่อย ๆ รวมตัวกลับมา คนพวกนั้นระดับไม่สูงนัก หากอาศัยความสามารถของตัวเองไม่มีทางสังหารออกไปจากที่นี่ได้ ทางรอดเดียวของพวกเขาคือตามเส้นทางปลอดภัยที่เขาเปิดทางไว้
ซูมู่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
เขาไม่ใช่คนประเภทชอบฆ่าฟัน
ก่อนหน้านี้ที่พวกนั้นทิ้งเพื่อนร่วมทีมบนดาดฟ้า เห็นคนตายไม่ช่วย ระดับศีลธรรมต่ำมาก แต่นั่นเป็นเรื่องของพวกเขา