เขาไม่มีลางสังหรณ์ใด ๆ เลย
ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงหายใจ ไม่มีสัญญาณใดที่เขาจับสังเกตได้
ทวนยาวเล่มนั้นราวกับงอกออกมาจากอากาศ แทงเข้าที่ต้นแขนของเขาจากด้านข้าง ทะลุกล้ามเนื้อแล้วโผล่ออกอีกด้าน
เลือดสีแดงเข้มไหลย้อยตามด้ามหอก หยดลงบนพื้นทราย ซึมเป็นดอกไม้สีคล้ำหลายดอก
พรอชิวกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ตอนทวนยาวถูกดึงออกจากแขน หมอกโลหิตก็พุ่งกระจายออกมา
เขาก้มมองแถบค่าพลังชีวิตของตัวเอง...ลดฮวบลงต่ำกว่า 40% ทันที
รูม่านตาของเขาหดเกร็ง หากไม่ใช่เพราะอุปกรณ์กันบาดเจ็บที่ได้มาจากสถานที่ลับช่วยรับความเสียหายส่วนใหญ่จากการโจมตีแรกไว้ หอกเมื่อครู่นี้คงแทงทะลุหัวใจเขาไปแล้ว
เขาไม่มีเวลาหันกลับไปดูว่าเป็นใคร และไม่มีเวลาเก็บหีบสมบัติเงินที่ยังไม่ได้เปิด
เขาหันหลังวิ่งทันที ปีกกางออกแทบจะเป็นไปตามสัญชาตญาณ
แต่ที่นี่เป็นทางเดินแคบ ๆ สองข้างมีแต่กำแพงหินที่พังถล่มลงมา เหนือศีรษะมีแถบแสงจากท้องฟ้าแคบ ๆ หากกางปีกออกก็จะชนกำแพงทั้งสองด้าน เขาจึงทำได้เพียงพุ่งไปข้างหน้าแนบพื้นต่ำ ๆ ราวกับนกที่ถูกขังอยู่ในกรง
เบื้องหลังมีเสียงฝีเท้า
ไม่เร็ว แต่มั่นคง ราวกับจังหวะก้าวของคนคนนั้นไม่เคยถูกสิ่งกีดขวางใด ๆ ทำให้ช้าลง
พรอชิวไม่กล้าหันกลับไปมอง เขาพุ่งไปข้างหน้าสุดแรง
ทางเดินยาวราวสามสิบกว่าเมตร ขอแค่พุ่งออกไปได้ ด้านนอกก็เป็นพื้นทรายโล่งกว้าง ถึงตอนนั้นเขาจะบินขึ้นไปบนฟ้าได้...ต่อให้อีกฝ่ายวิ่งเร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางไล่ทันคนที่บินอยู่บนฟ้า