และในตอนนี้ ซูมู่ไม่ได้วิ่งขึ้นไปชั้นบน แต่กลับวิ่งเลียบถนนไปในทิศทางตรงกันข้าม อ้อมเป็นวงกว้าง แล้ววกกลับมาที่ประตูหลังของตึกเดิม จากนั้นเข้าทางประตูหลังและใช้บันไดหนีไฟไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ จนกลับมาถึงห้องที่ชั้นสิบห้า
ตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา ในห้องมืดสนิท
บนถนนนอกหน้าต่าง ศพของยักษ์ยังคงนอนกองอยู่ เลือดสีแดงเข้มรวมตัวเป็นแอ่งเล็กๆ บนพื้นถนน สะท้อนแสงริบหรี่ท่ามกลางความมืด
ไกลออกไป ยักษ์ที่ถูกเสียงดึงดูดเข้ามายังคงเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่เป้าหมายของพวกมันดูเหมือนจะไม่ใช่ตึกนี้ พวกมันเดินไปถึงข้างศพของยักษ์แล้วหยุดลง
ซูมู่มองลอดผ่านช่องว่างของม่าน เห็นยักษ์ตัวแรกที่เดินเข้ามาย่อตัวลง ยื่นมือมหึมาออกไปสัมผัสศพของยักษ์ที่นอนอยู่บนพื้น
จากนั้นมันก็อ้าปาก ฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งออกจากศพ
มันกำลังกิน
กินพวกเดียวกันเอง
ยักษ์ตัวอื่นๆ พากันเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลง แล้วเริ่มแบ่งกันกินศพยักษ์ตัวนั้น เสียงเคี้ยวและเสียงฉีกดังสะท้อนไปทั่วถนนอันว่างเปล่า ผสมปนเปกัน ราวกับพิธีกรรมบางอย่างที่ดิบเถื่อนและป่าเถื่อน
ซูมู่ถอนสายตาแล้วปิดม่านลง
เขาไม่คิดจะลงมืออีกแล้ว
ยักษ์คุณภาพเขียวระดับ 10 หนึ่งตัว เขาจัดการได้ แต่ถ้าสามสี่ตัวพร้อมกัน เขาไม่มั่นใจเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น ไกลออกไปยังมีเงารางๆ เคลื่อนไหวอีก ใครจะรู้ว่าในเขตนี้มีมอนสเตอร์แบบนี้อยู่เท่าไหร่กันแน่