[กระต่ายกลายพันธุ์ (Lv2)]
[เผ่าพันธุ์: อสูรกายกลายพันธุ์]
[ค่าสถานะ: ต่ำมาก]
[หมายเหตุ: สัตว์กินพืช อารมณ์เชื่อง หลังกลายพันธุ์ความก้าวร้าวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์]
หลินอวี่เวยจับขาหักของกระต่ายให้เข้าที่ ฝ่ามือกดลงบนบาดแผล แสงสีเขียวอ่อนบางๆ ซึมออกมาจากกลางฝ่ามือ
กระดูกขาหักส่งเสียง “ก๊อกแก๊ก” เบาๆ ในมือของเธอ กระดูกที่เคลื่อนถูกแรงบางอย่างดึงกลับสู่ตำแหน่งเดิม กล้ามเนื้อที่ถูกฉีกทึ้งเริ่มสมานตัว
กระต่ายดิ้นรนสองสามครั้ง ถูกเธอกดเอาไว้ แล้วก็ไม่ขยับ......ไม่ใช่ตาย แต่ชาไปทั้งตัว
เธอปล่อยขากระต่าย กระต่ายแตะพื้น เดินกระโผลกกระเผลกสามก้าว จากนั้นขาทั้งสี่ก็กลับมาเป็นปกติ วิ่งเร็วมาก หัวพุ่งเข้าไปในพงหญ้าแล้วหายวับไป
หลินอวี่เวยนั่งยองอยู่ในพงหญ้า มองไปทางที่กระต่ายหายตัวไป มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ซูมู่ยืนอยู่ไม่ไกล มองฉากนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย คนคนนี้เมื่อครู่หักขากระต่าย แล้วต่อให้ พอหายดีก็หักอีก แล้วก็ต่อให้อีก ยืดเยื้ออยู่กับกระต่ายตัวนั้นเกือบสิบนาที
ถามสาเหตุ ก็ได้คำตอบว่า ทดสอบผลของสกิล
หลินอวี่เวยเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของซูมู่ เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เขา “สกิลรักษา ฝึกความชำนาญน่ะ”
ซูมู่ไม่ตอบสนอง หันหน้าไป สังเกตสนามหญ้าด้านหน้าต่อไป แต่ในใจอดรู้สึก......ผู้หญิงคนนี้ มันปีศาจชัดๆ เลยเหรอ?
ทั้งสองเดินต่อไปข้างหน้า
ความหนาแน่นของมอนสเตอร์ในสวนสัตว์ต่ำกว่าข้างนอก แต่การกระจายตัวของระดับกว้างกว่า ตัวระดับต่ำก็สัตว์กินพืชขนาดเล็กระดับสองสาม ตัวระดับสูงก็มีสิ่งที่ซูมู่ไม่อยากไปแหยมด้วยชั่วคราว มอนสเตอร์ส่วนใหญ่เห็นพวกเขา ก็เลือกจะหลีกหนีไปไกลๆ......ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นสัญชาตญาณหลีกเลี่ยงภัย