เดินทางต่อไป
เป็นเช่นนี้เอง คนหนึ่งนำ คนหนึ่งตาม ทั้งคู่เดินอยู่นานราวยี่สิบนาที
ระยะทางที่เหลือถึงตำแหน่งหีบสมบัติทองคำ เหลือเพียงร้อยเมตรเศษ
ฝีเท้าของซูมู่พลันช้าลง
พื้นที่โล่งว่างแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า สุดเขตพื้นที่โล่งเป็นหอพักสูงหกชั้น ผนังนอกสีขาวเทา หน้าต่างเรียงกันแน่นขนัด ดั่งดวงตากลวงโบ๋นับไม่ถ้วน
ข้างหอพัก มีรถบ้านสีขาวจอดอยู่คันหนึ่ง ตัวถังเริ่มออกเหลือง หลังคาเกลื่อนกลาดด้วยใบไม้แห้งและฝุ่น
ซูมู่หยุดฝีเท้า
เบื้องหลัง หลินเสี่ยวเหอก็หยุดตาม รักษาระยะห่างไว้ราวสิบเมตร หล่อนเองก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติเบื้องหน้า... บริเวณนี้เงียบเกินไป เงียบผิดปกติ
ไร้ซอมบี้ร่อนเร่ ไร้ปีศาจเย็บร่างคลานต้วมเตี้ยม กระทั่งเสียงนกร้องก็มิมี
ซูมู่หมุนตัวกลับ
“ข้างหน้าราวร้อยเมตร” เขาชี้ไปทางรถบ้าน “ไม่มีมอนสเตอร์”
หลินเสี่ยวเหอชะงักน้อยหนึ่ง หล่อนกำขวานในมือแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ริมฝีปากขยับ แต่ไม่เอ่ยวาจา หล่อนคิดว่าซูมู่จะให้หล่อนจากไป... เพราะเบื้องหน้านั้นไร้มอนสเตอร์แล้ว หล่อนก็ย่อมไม่มีเหตุให้ตามต่อไป
ทว่าคำพูดต่อมาของซูมู่ กลับทำให้ร่างของหล่อนแข็งทื่อไปชั่วขณะ
“แต่ตรงนั้นอาจมีอันตราย” ซูมู่กล่าว “ฉันต้องการให้เธอเข้าไปเป็นเหยื่อล่อ เธออาจเลือกไป หรือไม่ไป”
ซูมู่มองไปยังพื้นที่โล่งร้างเบื้องหน้าระยะร้อยเมตร หว่างคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย