ผิวหนังของเขาเกิดรัศมีสีทองจาง ๆ ผุดขึ้นมา แผ่จากแขนไปถึงหัวไหล่ จากหัวไหล่ไปถึงหน้าอก ราวกับมีบางสิ่งในร่างกายถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
ซูมู่ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วลุกขึ้นยืน
สายเลือดทองคำในตัวเขากำลังปั่นป่วน
ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความตื่นตัว แต่เป็นความหิว... ความหิวที่ซึมออกมาจากซอกกระดูก กดไว้เท่าไรก็ไม่อยู่
ร่างกายของเขากำลังบอกเขาว่า ในทิศทางนั้น มีบางสิ่งที่เขาต้องไปกิน
ซูมู่สูดหายใจลึก กดแรงกระตุ้นนั้นลง ไม่ใช่การระงับความปรารถนา แต่เป็นการระงับสัญชาตญาณที่จะพุ่งไปทันที เขาต้องรู้ให้แน่ชัดว่าสิ่งนั้นคืออะไร
.......
และในเวลานี้เอง
หลินอวี่เวยพิงอยู่ที่มุมกำแพงร้างแห่งหนึ่งนอกโรงไฟฟ้า ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
เสื้อผ้าเปื้อนคราบเลือดไปหมด แผลเหวอะหวะจากหัวไหล่ยาวลงมาถึงฝ่ามือ เนื้อหนังแยกออก มองเห็นกระดูกสีขาวซีดอยู่ลึก ๆ
เลือดไหลทะลักจากบาดแผล ไหลย้อยตามแขนลงสู่พื้น รวมกันเป็นแอ่งเล็ก ๆ
มืออีกข้างของเธอกำปืนพกเก็บเสียงไว้แน่น ปลายกระบอกปืนชี้ลง นิ้ววางบนไก แต่เธอไม่มีแรงแม้จะยกขึ้นแล้ว ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากคล้ำ ดวงตาพร่าเลือน รูม่านตาสั่นระริกในเบ้าตา เหมือนพยายามจะเพ่ง แต่ก็เพ่งไม่ได้สักที แต่เธอยังคงมีสติอยู่ ไม่ใช่เพราะเธออยากตื่น แต่เพราะเธอไม่กล้าหมดสติไป