แต่ในบรรดาทุกคน คนที่มีความสุขที่สุดคือชายร่างสูงโปร่งที่จับได้สลากหมายเลขสองและกำลังอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ ยังคงถือปืนกระบอกนั้นไว้ในมือ ปากกระบอกเคลื่อนออกจากขมับของตัวเองแล้วตอนไหนไม่รู้ ห้อยอยู่ข้างลำตัว นิ้วของเขายังสั่นอยู่ แต่การสั่นครั้งนี้ต่างจากก่อนหน้านี้... ก่อนหน้านี้คือความกลัว ตอนนี้คือความโล่งอก เขาเหมือนยืนอยู่ริมหน้าผาแล้ว ข้างหลังคือผลการจับสลากกับสายตายี่สิบคู่ที่จับจ้องเขา ข้างหน้าคือปืนกระบอกหนึ่งซึ่งไม่มีใครรู้ว่าจะระเบิดเมื่อไหร่ เขาไม่มีทางถอย ทำได้เพียงก้าวไปข้างหน้าและเหนี่ยวไกนั่น
แล้วซูมู่ก็เดินขึ้นมา หยิบปืน กั๊ก กั๊ก กั๊ก กั๊ก กั๊ก กั๊ก หกนัด ล้วนเป็นกระสุนเปล่า
ชายร่างสูงโปร่งมองซูมู่วางปืนกระบอกสุดท้ายลงบนโต๊ะ ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว... เขาไม่ต้องลั่นไกแล้ว ผู้ชายคนนั้นยิงกระสุนเปล่าออกไปหกนัดรวด ไม่ว่าหลังจากนี้จะมีปืนอีกกี่กระบอก ไม่ว่าจางเผิงจะคิดยังไง หมายเลขเจ็ดจะพูดอะไร กฎจะกำหนดมายังไง ก็ไม่มีใครเอาชนะเขาได้อีกแล้ว
เขาวางปืนลง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วก็ถอยอีกก้าว ปืนหลุดจากมือเขาตกลงบนพื้น ส่งเสียงโลหะกระทบกันดังเคร้ง เขาไม่เก็บมันขึ้นมา เขาถอยไปถึงขอบกลุ่มคน พิงกำแพง หายใจหอบลึกๆ เขารอดตายกลับมาแล้ว เขาไม่ต้องเหนี่ยวไกนั่นอีกแล้ว