อวัยวะเนื้อเยื่อพวกนั้นดูดร่างของเขาติดแน่น แล้วลากเขาออกจากช่องว่างหน้าต่างรถทีละน้อย เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดสุดขั้ว มือสองข้างคว้าอากาศอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่สามารถคว้าอะไรได้เลย
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาถูกดูดเข้าไปใน “ดอกไม้” ดอกหนึ่ง เถาวัลย์หุบเข้าหากัน เสียงร้องโหยหวนก็หยุดลงทันที
ซากรถบรรทุกถูกทิ้งลงพื้นราวกับก้อนกระดาษที่ถูกขย้ำยับเยิน
ลานกว้างกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
ภายในห้องชั้นสอง ไม่มีใครพูดอะไร
เงียบอยู่นาน ชายหนุ่มริมหน้าต่างก็เอ่ยปากขึ้น เสียงค่อนข้างแห้งผาก: “เกราะของรถบรรทุกอ่อนแอเกินไป แผ่นเหล็กสู้ไม่ไหวเลย”
“งั้นก็เปลี่ยนอันที่แข็งแรงกว่า” ชายร่างใหญ่หน้าตาดุดันพูด “หารถหุ้มเกราะสักคัน? หรือใช้ระเบิด?”
“เราไม่มีรถหุ้มเกราะ แล้วก็ไม่มีระเบิดมากขนาดนั้น” จางเฉียงดันแว่น “แล้วต่อให้มี นายคิดว่ามันจะระเบิดเจ้าสิ่งนี้ได้เหรอ? มันมีชีวิต ระเบิดเถาวัลย์ไปสองสามเส้น มันก็งอกใหม่ได้ สิ่งที่เราต้องหาคือแก่นกลางของมัน”
“แล้วแก่นกลางมันอยู่ที่ไหน?”
“ไม่รู้” จางเฉียงส่ายหน้า “แต่มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งในพื้นที่นี้แน่ อาจจะอยู่ใต้ดิน อาจอยู่ในอาคาร หรืออาจจะ...”
“พอแล้ว” หวังเฉินขัดจังหวะเขา เสียงไม่ดัง แต่ทุกคนเงียบกริบ