ไม่มีสิ่งประหลาด
อย่างน้อยในระยะที่มองเห็น ก็ไม่มีสักตัว
สิ่งที่อยู่ด้านนอกเมืองดูเหมือนจะถูกม่านป้องกันขวางไว้ข้างนอกจริง ๆ
ซูมู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ยังไม่ลดความระวัง เขาหยิบ M500 ขึ้นมา เดินไปที่หน้าต่าง มองกวาดไปทุกมุมรอบกระเช้า ไฟไล่หมอกยังสว่างอยู่ ลำแสงกวาดผ่านสิ่งปลูกสร้างและถนนใกล้กระเช้า ไม่พบความผิดปกติใด
แต่เขารู้ว่า นี่เป็นเพียงชั่วคราว
พอฟ้าสว่าง ทุกคนจะถูกบังคับปล่อยลงมายังเมืองนี้ ตอนนั้น สิ่งที่เขาต้องเผชิญไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ แต่ยังรวมถึงผู้รอดชีวิตจากเส้นเคเบิลอีกสามสิบเอ็ดเส้น
ซูมู่ละสายตา พิงกำแพง หลับตาครู่หนึ่ง
คืนนี้ยังอีกยาวไกล
เขาไม่กล้าหลับ
ความทนทานของกระเช้าเหลือแค่ 47% ถึงตอนนี้จะไม่มีมอนสเตอร์โจมตี แต่เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวินาทีถัดไป เขาต้องตื่นตัว เตรียมพร้อมรับมือเหตุฉุกเฉินตลอดเวลา
เวลาผ่านไปทีละนาที
เหนือความคาดหมายของซูมู่ คืนนี้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ไม่มีมอนสเตอร์โจมตี ไม่มีเสียงเคาะประตูประหลาด ไม่มีความผิดปกติใด ๆ
สิ่งประหลาดพวกนั้นที่อยู่นอกเมือง ราวกับถูกกำแพงล่องหนตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง กระเช้าไถลช้า ๆ อยู่เหนือเมืองถ่านอัสดง เงียบสงัดเหมือนอยู่ในอีกโลก
เส้นประสาทที่ตึงแน่นของซูมู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ลดความระวังอย่างสิ้นเชิง... สิ่งประหลาดชุดละครตัวนั้นทิ้งความประทับใจไว้ในตัวเขาลึกเกินไป เขารู้สึกตลอดว่าไอ้นั่นจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดไปง่าย ๆ แบบนี้