การโจมตีครั้งที่สองของเสือดาวกระทบโล่ เกิดเสียงโลหะกระแทกทุ้มต่ำ จ้าวกังก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้ากดลงพื้นเป็นรอยลึก
จ้าวเฉียงรุกจากด้านข้าง ขวานศึกฟาดลงบนขาหลังของเสือดาว เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน เสือดาวคำรามลั่น หันจะกัดจ้าวเฉียง แต่ถูกผู้มีพลังสายควบคุมคนหนึ่งในทีมของเหอหลินตรึงไว้......ไม่ใช่ตรึงสนิท แต่เป็นการหน่วงความเร็ว การเคลื่อนไหวของเสือดาวช้าลงครึ่งจังหวะ และครึ่งจังหวะนี่เองที่ทำให้ขวานครั้งที่สองของจ้าวเฉียงฟาดลงบนคอมัน
ตอนเสือดาวล้มลง พื้นดินชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงเข้มกองหนึ่ง จ้าวกังย่อตัวลง ใช้โล่กดร่างที่ยังกระตุกของเสือดาว จ้าวเฉียงซ้ำด้วยขวานครั้งสุดท้าย
สาหัสหนึ่งคน เจ็บเล็กน้อยสองคน เสือดาวระดับเจ็ดหนึ่งตัว พวกเขาจัดการได้ภายในไม่ถึงสามสิบวินาที
จ้าวเฉียงเช็ดเลือดบนหัวขวาน ยิงฟันยิ้ม: “ระดับเจ็ด ก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดนี่นา”
เหอหลินไม่ได้ยิ้ม
เธอย่อตัวลงข้างซากเสือดาว พลิกดูบาดแผลฉกรรจ์นั้น......ขวานฟาด เป็นฝีมือของจ้าวเฉียง
แต่สายตาเธอหยุดที่แผลหนึ่งตรงสีข้างของเสือดาว แผลนั้นไม่ใช่รอยขวาน ไม่ได้เกิดจากใครในทีม
แผลเล็กมาก ลึก ขอบเรียบ เหมือนถูกของมีคมแหลมคมยิ่งแทงทะลุร่าง เลือดจับตัวแล้ว ไม่ใช่สีแดงเข้มสด แต่เป็นสีน้ำตาลแห้งกรัง......แผลนี้ทิ้งไว้อย่างน้อยครึ่งชั่วโมงก่อน