เขาเดินไปที่แท่นปลูกแล้วย่อตัวลง
โสมโลหิตเติบโตเงียบ ๆ มาหลายวันแล้ว ลำต้นสีแดงเข้มเรืองแสงจาง ๆ ใต้แสงไฟ รากฝอยยึดดินแน่น ใบแผ่ออกเล็กน้อย ดูมีชีวิตชีวากว่าตอนเพิ่งปลูกลงไปมาก มันไม่ใช่พืชธรรมดาที่แค่ “มีชีวิต” แต่มันเหมือนกำลังหายใจ กำลังรับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัว กำลังปรับตัวเข้ากับพื้นที่ปิดแคบ ๆ นี้
ซูมู่หยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมา เปิดฝา แล้วเทน้ำไข่ปริมาณเล็กน้อยลงบนดินบริเวณโคนรากของโสมโลหิต
ของเหลวสีทองเข้มสัมผัสดินก็หายไปทันที
ไม่ใช่ซึมลงไป แต่คือหายไป... เหมือนมีบางอย่างใต้ดินดูดมันเข้าไป กลืนมันเข้าไป โดยไม่ทิ้งร่องรอยความชื้นไว้แม้แต่น้อย ใบของโสมโลหิตสั่นกระตุกอย่างแรง แล้วทั้งต้นก็เหมือนถูกปลุกขึ้นมา ลำต้นขยับเล็กน้อย ลายบนใบเริ่มชัดเจนขึ้น ค่อย ๆ แผ่แสงสีทองจาง ๆ ออกมาจากสีแดงเข้ม
มันกำลังดูดซึม
ซูมู่มองอย่างตกใจ แสงสีทองนั้นกำลังแผ่จากใบไปยังลำต้น จากลำต้นลงไปยังราก เหมือนมีเส้นทองคำวิ่งอยู่ในตัวมัน ค่อย ๆ พาพลังงานของน้ำไข่นั้นไปยังทุกซอกทุกมุม
ที่เหลือเชื่อไปกว่านั้นคือ ผิวของโสมโลหิต... ลายสีแดงเข้มที่เคยมี... กำลังเผยจุดสีทองสว่างใสขึ้นมา
ซูมู่เกือบคิดไปเองว่าพืชต้นนี้กำลัง “มีความสุข” ใบมันค่อย ๆ กางออก โน้มเอียงไปทางเขา เหมือนกำลังแสดงความผูกพันและความพอใจ