ขณะนี้ ภายในเมืองถ่านอัสดง
แนวป้องกันชั้นในของเมืองถ่านอัสดงไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว
แสงสีขาวบนหอคอยสูงดับลงทีละดวง ราวกับเทียนเรียงแถวที่ถูกผลักให้ล้ม ดับไล่จากวงนอกเข้าสู่วงใน
เสาแสงสีขาวที่เคยค้ำจุนระบบป้องกันของทั้งเมืองไว้กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน บัดนี้เหลือเพียงไม่กี่ต้นสุดท้ายที่ยังฝืนค้ำจุนอยู่ แสงสลัวราวเทียนใกล้มอดกลางสายลม
เหล่าผู้มีอาชีพถอยมาปักหลักที่แนวป้องกันสุดท้ายของเมืองชั้นใน...ถนนกว้างสายหนึ่งที่ทอดข้ามเมืองจากตะวันออกไปตะวันตก สองข้างทางเต็มไปด้วยซากอาคารที่พังถล่มและแนวกำบังกระสอบทรายที่กองซ้อนกัน ผู้คนนับร้อยเบียดเสียดกันอยู่บนถนนสายนี้ มือที่กำดาบสั่นระริก แขนที่ยกโล่กระตุกเกร็ง แสงริบหรี่ที่รวมตัวอยู่บนคทาเวทสว่างวาบสลับดับวูบ
ปลายถนน กระแสน้ำสีดำกำลังไหลบ่าเข้ามา
สิ่งประหลาดเหล่านั้นมีจำนวนมากจนนับไม่ถ้วน เบียดเสียดปกคลุมถนนทั้งสาย บ้างไต่ขึ้นไปบนซากปรักหักพังสองข้างทาง บ้างเบียดตัวออกมาจากช่องว่างระหว่างซากอาคาร
พวกมันไม่จู่โจม ไม่ส่งเสียงคำราม เพียงเคลื่อนเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับคราบน้ำมันสีดำที่กำลังค่อย ๆ ไหลท่วมขึ้นมา
เหนือกระแสน้ำสีดำนั้น คิเมร่าตนนั้นยังคงลอยอยู่กลางอากาศ
สามกะโหลกก้มมองเมืองที่กำลังล่มสลาย...ดวงตาสีอำพันของหัวสิงโตเย็นชาเฉยเมยราวกับผืนน้ำนิ่งในฤดูหนาว รูม่านตาสีขาวซีดของหัวแกะลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงไร้วิญญาณ ส่วนดวงตารูปไข่แนวตั้งของหัวงูราวกับมีกริชสองเล่มปักอยู่ในเบ้าตา มันไม่ขยับ ไม่ลงมือ เพียงแค่รอ ราวกับ