“เอาล่ะ” เสียงของหมายเลขเจ็ดดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเรื่อย ๆ นุ่มนวลราวกับกำลังปลอบเด็ก “คนครบแล้ว ผมจะอธิบายกฎ”
เขาหยิบของสิ่งหนึ่งจากใต้โต๊ะหิน
ปืนกระบอกหนึ่ง ไม่ใช่ปืนพกมาตรฐานทางทหารที่ซูมู่เคยเห็นในฐานทัพ แต่เป็นรุ่นที่เขาไม่เคยพบมาก่อน... ลำตัวปืนเรียวยาว พื้นผิวเป็นโลหะสีดำด้าน ด้ามจับฝังอัญมณีสีแดงเข้ม ซึ่งเรืองแสงริบหรี่ใต้แสงไฟ
ลำกล้องยาวกว่าปืนพกธรรมดาอยู่หนึ่งช่วง ศูนย์หน้าและศูนย์หลังสลักลายเส้นละเอียด ปืนทั้งกระบอกให้ความรู้สึกเยือกเย็นและงดงามประณีตดั่งงานศิลปะ
หมายเลขเจ็ดวางปืนบนโต๊ะ จากนั้นหยิบกระบอกที่สองและสามออกมา ปืนสามกระบอกเรียงเป็นแถว
“ปืนสามกระบอก แต่ละกระบอกบรรจุกระสุนจริงหนึ่งนัด ที่เหลืออีกหกนัดเป็นกระสุนเปล่า” นิ้วของหมายเลขเจ็ดไล้ไปบนลำกล้องปืนเบา ๆ ราวกับกำลังสัมผัสสิ่งล้ำค่า “กฎง่าย ๆ พวกคุณ... สองคนทางนั้น ยี่สิบเอ็ดคนทางนั้น แล้วก็ผม...” เขาชี้ที่ตัวเอง “แบ่งเป็นสามฝ่าย แต่ละฝ่ายจะเลือกหยิบปืนจากเก้ากระบอกนี้ทีละกระบอก จ่อที่ขมับ และลั่นไก”
ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ ไม่ใช่ความเงียบที่ไร้เสียงพูด แต่เป็นความเงียบที่ทุกคนกลั้นหายใจพร้อมกัน