หลินอวี่เวยผลักไข่ที่สมบูรณ์มาตรงหน้าซูมู่ แล้วขยับฟองที่มีรอยร้าวมาใกล้ตัว หยิบขวดแก้วปิดสนิทจากกระเป๋า ค่อยๆ งัดเปลือกไข่ตามรอยร้าวอย่างระมัดระวัง ให้น้ำไข่ไหลลงขวดตามรอยแต่นั้น
ของเหลวสีทองค่อยๆ เพิ่มระดับขึ้นในขวดแก้ว ส่งกลิ่นหอมหวานจางๆ ราวกับน้ำผึ้งที่ละลาย หรือแสงอาทิตย์ที่แข็งตัว เธอรินประมาณหนึ่งในสี่ขวด แล้วดันน้ำไข่ที่เหลือพร้อมเปลือกกลับไปให้ซูมู่
“น้ำไข่นั่น นายรีบจัดการซะดีกว่า” หลินอวี่เวยหมุนฝาขวดให้แน่น ยัดเข้าไปในกระเป๋าชั้นในสุด พลางรูดซิปไปด้วย “ของนี่พลังงานสูงมาก ปล่อยนานเดี๋ยวระเหย อีกอย่างร่างกายคนกับสัตว์ยักษ์ไม่เหมือนกัน ตอนดื่มระวังหน่อย อย่ากระดกทีละครึ่งฟองแบบหมีตัวนั้น หาเรื่องตายชัดๆ”
ซูมู่พยักหน้า เก็บไข่ทั้งสองฟองใส่กระเป๋า
ฟองที่สมบูรณ์ใช้เสื้อผ้าห่อหลายชั้น ยัดไว้ในสุดของกระเป๋า ส่วนฟองที่แตกและน้ำไข่ใส่ถุงพลาสติกซ้อนสองชั้น วางด้านนอก หยิบใช้สะดวก
“ต่อไปนายจะไปไหน” ซูมู่ถาม
หลินอวี่เวยสวมกระเป๋าให้เรียบร้อย ลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กางเกง คิดแล้วตอบว่า “ไปฝั่งทหาร โจวเจิ้นกั๋วส่งข่าวมา บอกว่าฝั่งทหารเตรียมการเกือบพร้อมแล้ว ต้องรวมตัวก่อนพลบค่ำ ไม่งั้นอพยพไม่ทัน” หล่อน
หยุดไปครู่หนึ่ง “แต่ว่า ก่อนหน้านั้น ฉันมีอีกที่ที่ต้องไป”
ซูมู่มองเธอ ไม่ถามว่าจะไปที่ไหน คำว่า “ผ่านทาง” ของหลินอวี่เวยไม่เคยผ่านทางจริง เธอต้องมีข่าวที่เขาไม่เคยเห็นแน่ แต่ทุกคนล้วนมีความลับที่ไม่อยากพูด ตัวเขาก็เช่นกัน