ลมหายใจเริ่มติดขัด หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ขาอ่อนแรง สมองส่งเสียงหึ่ง ๆ เหมือนมีผึ้งนับพันปีกกระพืออยู่ข้างแก้วหู
บางคนคุกเข่าลง ไม่ใช่การกราบ แต่เพราะขาแบกรับไม่ไหวแล้ว บางคนหมอบกับพื้น ไม่ใช่เพื่อหลบ แต่เพราะร่างกายปฏิเสธที่จะยืนขึ้น บางคนเลือดไหลออกเจ็ดทวาร ไม่ใช่เพราะถูกโจมตี แต่เพราะแรงกดดันรุนแรงเกินไป จนเส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังแตกออก
สัตว์ประหลาดตัวมหึมาค่อย ๆ เบียดตัวออกมาจากรอยแยก
เริ่มจากหัวก่อน
หัวสิงโต ใหญ่กว่ารถบรรทุกหนึ่งคัน แผงคอสีทองเข้ม แต่ละเส้นหนาเท่าแขนของผู้ใหญ่ พลิ้วไสวไปตามลมกลางคืนราวกับธงผืนแล้วผืนเล่าที่ปลิวสะบัด
ดวงตาของมันเป็นสีอำพัน รูม่านตาเป็นแนวตั้ง เหมือนตาแมว ก็เหมือนตางู ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีอารมณ์ มีเพียงความเย็นชาอันบริสุทธิ์และดั้งเดิมของสิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
ปากของมันอ้า เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมเรียงเป็นแถว ยาวกว่ามีดสั้น เศษเนื้อแห้งสีแดงเข้มติดอยู่ตามซอกฟัน ไม่รู้ว่าเป็นของเหลือจากเมื่อกี่ปีก่อน
ลมหายใจพ่นออกจากจมูก เป็นไอสีขาวสองสายพาดยาวไปในท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับรถไฟสองขบวนที่กำลังแล่นตัดผ่าน
ตามด้วยหัวที่สอง