ด้านหลัง เหล่าเถาวัลย์แผ่ขยายอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น พวกมันเหมือนกระแสน้ำสีเขียวที่ไหลบ่ามาจากทุกทิศทาง ปกคลุมพื้นดิน กำแพง ลำต้น ทุกสิ่งตลอดเส้นทางถูกกลืนหาย... แปลงดอกไม้ เสาไฟ ถังขยะ ศพ ล้วนถูกเถาวัลย์พันรัด ห่อหุ้ม และเขมือบ
ซูมู่วิ่งพลางหันกลับไปมอง
ความเร็วของเถาวัลย์พวกนั้นเร็วกว่าที่เขาคาดไว้มาก บนพื้นราบมันแผ่ขยายเกือบเท่ากับการวิ่งเหยาะ ๆ ส่วนบนกำแพงและลำต้นยิ่งเร็วกว่า ด้วยอัตรานี้ ไม่ถึงห้านาที หอพักทั้งหมดจะถูกเถาวัลย์ปกคลุม
ซูมู่คิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว
ระดับของเถาวัลย์พวกนี้คืออะไร? เขาใช้การรับรู้เขตแดนตรวจสอบ ข้อมูลที่ระบบส่งกลับมาทำให้ใจเขาหนักอึ้ง
ไม่มีข้อมูลเลย ไม่รู้ว่าเพราะนี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งจึงสำรวจไม่ได้ หรือเพราะระดับสูงเกินไป
แต่ซูมู่นึกถึงก่อนหน้านี้ การสำรวจพื้นที่ มอนสเตอร์สูงสุดน่าจะเป็นระดับ 8
ดังนั้นระดับสูงสุดของเถาวัลย์นี้ควรอยู่ที่ระดับ 8 แต่เมื่อเทียบคุณภาพ ซูมู่เดาว่าต้องเลยระดับน้ำเงินแน่ น่าจะเป็นระดับม่วงที่สูงกว่า
ซูมู่ไม่คิดต่อ เขาเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าวิ่งเต็มฝีเท้าไปทางประตูมหาวิทยาลัย
วิ่งออกจากหอพัก เข้าสู่เขตการเรียนการสอน ภาพตรงหน้ายิ่งน่าตกตะลึง
บนถนนร่มรื่น มีแต่ศพ ไม่ใช่ศพมอนสเตอร์ แต่เป็นของคน... ไม่ ทั้งหมดไม่ใช่คน
บางศพมีรูปร่างประหลาดเกินไป สัดส่วนแขนขาไม่ถูกต้อง รูปหัวไม่ถูกต้อง เหมือนเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์มากกว่า พวกมันกระจัดกระจายอยู่สองข้างทาง บ้างแขวนบนเสาไฟ บ้างติดคาอยู่ระหว่างกิ่งไม้ บ้างถูกเถาวัลย์พันแขวนลอยกลางอากาศ เหมือนชิ้นเนื้อตากแห้งที่ถูกร้อยเป็นพวง