ซูมู่ลืมตาขึ้นทันที คว้าทวนยาวที่วางข้างตัวไว้ในมือ
เกิดอะไรขึ้น?
เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก หมอกหนายังคงอยู่ มองไม่เห็นอะไรชัด แต่กระเช้าหยุดนิ่งจริง ๆ ... ความรู้สึกเคลื่อนที่ไปข้างหน้าสม่ำเสมอเมื่อก่อนหายไปสิ้นเชิง ทั้งกระเช้าเหมือนถูกตรึงกลางอากาศ ไม่ไหวติง
ซูมู่ขมวดคิ้ว เปิดช่องแชท
ข้อความระเบิดแล้ว
“เฮ้ย! กระเช้าหยุดได้ไง?!”
“ของผมก็หยุด! ขยับไม่ได้!”
“อะไรกัน? มีใครรู้บ้าง?”
“ระบบเสียหรือเปล่า?”
“จบแล้ว ๆ หยุดกลางอากาศ ข้างล่างมีแต่มอนสเตอร์ จะทำไง?”
“ใจเย็น! ทุกคนใจเย็น! หาให้แน่ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น!”
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีประกาศ ไม่มีคำใบ้ ไม่มีข้อความระบบใด ๆ กระเช้าหยุดโดยไร้สัญญาณเตือน ราวกับลิฟต์ที่ถูกดึงปลั๊กพาวเวอร์ซัปพลาย แขวนค้างกลางอากาศ ไม่ขยับเขยื้อน
ซูมู่จ้องแชนแนลอยู่พักใหญ่ คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้น
เขาคิดขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ... จะลองใช้น้ำมันขับเคลื่อนกระเช้าไหม? ถ้ามีแค่เขาเคลื่อนที่ได้ เขาก็จะเป็นคนเดียวที่เคลื่อนไหวได้อิสระ ข้อได้เปรียบนี่ใหญ่หลวงนัก
แต่วินาทีต่อมา เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น
ทำตัวเด่นเดี๋ยวโดนยิง