ในเต็นท์เงียบลงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะมีใครจะพูด แต่เป็นเพราะพวกเขากำลังย่อยข้อมูล บางคนกำลังคำนวณเวลาอยู่ในใจ บางคนมองที่แพนเนลของตัวเอง บางคนก้มหน้าราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ไม่มีใครลุกออกมาพูดว่า “ผมขอถอนตัว”
สำหรับผู้วิวัฒนาการเหล่านั้น พวกเขาล้วนเป็นยอดคนในหมู่ผู้รอดชีวิต การที่พวกเขามาถึงวันนี้ได้ ไม่ใช่เพราะหลบอยู่หลังใคร พวกเขารู้ดีกว่าใครว่าหากต้องการแข็งแกร่ง ก็ต้องต่อสู้ไม่หยุด
ส่วนพวกหัวหน้ากิลด์ พวกเขาคิดมากกว่านั้น... มีแต่การฝึกฝนสมาชิกไม่หยุด กิลด์ถึงจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ มิฉะนั้น หากเจอคนที่แข็งแกร่งพอจะบดขยี้พวกเขาเป็นสิบเป็นยี่สิบได้ด้วยคนเดียว ต่อให้มีคนมากแค่ไหนก็ไร้ความหมาย
จำนวนคนเป็นข้อได้เปรียบ แต่บางครั้งก็เป็นข้อเสียเปรียบ
พวกเขาต้องทำให้กิลด์ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น
........
รอให้ทุกคนยืนยัน
โจวเหว่ยเหรินถอยไปด้านข้าง แล้วยกตำแหน่งให้ผู้พันหลี่ที่รับผิดชอบจัดการทหารทั่วไป
ผู้พันหลี่เดินไปด้านหน้า เปิดแผนที่ฉายภาพ บนแผนที่มีการระบุพื้นที่ด้วยสีต่างๆ... สีแดงหมายถึงเขตอันตรายสูง สีเหลืองหมายถึงเขตอันตรายปานกลาง สีเขียวหมายถึงเขตอันตรายต่ำ
ขนาดของแต่ละพื้นที่ ระดับของมอนสเตอร์ อัตราการบาดเจ็บล้มตายที่คาดการณ์ไว้ ล้วนมีตัวเลขละเอียดระบุไว้ชัดเจน
ผู้พันหลี่เริ่มจัดสรรภารกิจ
หัวหน้ากิลด์ของแต่ละกิลด์รับผิดชอบหนึ่งพื้นที่ ขอบเขตของพื้นที่ ความยาวแนวป้องกันที่ต้องดูแล จำนวนและระดับของมอนสเตอร์ที่คาดว่าจะพบ ล้วนมีข้อมูลชัดเจนรองรับ บ้างยอมรับ บ้างต่อรอง...