ด้านหลังเฉินเหย่ไม่รู้ว่ามีเด็กคนหนึ่งมายืนตั้งแต่เมื่อไร ดูแล้วอายุแค่สี่ห้าขวบ
เด็กน้อยสวมชุดนักพรตขาดรุ่งริ่ง สะพายห่อผ้าไว้บนหลัง มือไพล่หลัง สีหน้าท่าทางดูแก่แดดเกินวัย
“เด็กบ้านไหนเนี่ย ทุกวันนี้พวกต้มตุ๋นยังลดอายุลงเรื่อย ๆ หรือไง อะไรนะ เคราะห์ดอกท้อ? ไปให้พ้นเลย”
เด็กน้อยเห็นเฉินเหย่ไม่เชื่อก็ไม่ได้แก้ตัว เพียงส่ายหน้าเบา ๆ
“เฉินเหย่ เรากับนายมีวาสนาต่อกัน ฉันจะมอบวาสนาให้สักครั้ง วันหน้าเราคงได้พบกันอีก...”
เฉินเหย่ยังไม่ทันตั้งตัว จู่ ๆ แผ่นหลังก็หนักอึ้งจนเขาครางด้วยความเจ็บ ขาทั้งสองอ่อนยวบ ทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างแรง
ศีรษะราวกับระเบิดออกมา ความรู้เรื่องธาตุทั้งห้าและปากว้า วิชาฮวงจุ้ยลี้ลับ เคล็ดวิชาที่อ่านไม่เข้าใจ ตำรับยาและวิธีฝังเข็มอันพิสดารเหนือคาดคิด...
ความทรงจำมหาศาลแทบจะทำให้เขาหัวระเบิด
ก่อนหมดสติ เขาเลือนรางเห็นเงาสีขาววูบผ่านไป
“ซี๊ด... เด็กเปี๊ยกไม่รู้จักมารยาท เล่นทีเผลอ แถมแรงเยอะชะมัด!”
“เอ๊ะ?”
เฉินเหย่ผุดลุกขึ้นทันที
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายเปลี่ยนไป
เพื่อไล่ตามเส้นทางของอาสาว เฉินเหย่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือและเรียนรู้ ยกเว้นเวลานอน เขาไม่เคยเสียเวลาไปออกกำลังกายที่ไม่จำเป็น
คนที่สภาพร่างกายอ่อนแออย่างเขาจะทำท่ายากแบบนี้ได้อย่างไร?
“เสี่ยวเหย่? ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วออกมาข้างนอกล่ะ?”
เฉินอวี่จู๋เพิ่งกลับจากเข้าเวรที่โรงพยาบาล ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า น้ำเสียงเจือความรู้สึกแปลก ๆ
ป้าสะใภ้ใหญ่ของเฉินเหย่มีบุตรไม่ได้ เฉินอวี่จู๋เป็นเด็กที่สามีภรรยาคู่นั้นรับมาจากสถานสงเคราะห์
ทั้งสองเลี้ยงเธอมาเหมือนลูกแท้ ๆ ตั้งแต่เล็ก
เฉินอวี่จู๋ก็ขยันเรียน ตั้งแต่มัธยมปลายก็อาศัยทุนการศึกษาจ่ายค่าเล่าเรียน ไม่เคยขอเงินทางบ้านสักหยวน พอเรียนจบก็ได้รับการบรรจุเข้าทำงานที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมือง ใช้เวลาเพียงสี่ปีก็ขึ้นเป็นแพทย์หัวหน้าแผนก
“อาสาว ผม...”
เฉินเหย่เพิ่งนึกได้ว่าตอนออกมาเมื่อคืน เขาสวมแค่กางเกงชั้นในตัวเดียว พอถูกอาสาวถามแบบนี้ก็อับอายจนไม่รู้จะเอามือบังตรงไหนดี
เขายกมือไขว้กันปกปิดน้องชายไว้ได้อย่างทุลักทุเล ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับที่
เรื่องเลวร้ายที่เขาทำเมื่อคืน หากบานปลายขึ้นมา ก็เข้าข่ายความผิดฐานข่มขืน อย่างน้อยต้องติดคุกสามปี
ชีวิตที่เหลือของเขาคงพังไม่เป็นท่า!
ที่สำคัญกว่านั้น อาสาวคงไม่มีวันให้อภัยเขาไปตลอดชีวิต
“กลับเข้าบ้านก่อน เดี๋ยวคนอื่นเห็นแล้วจะคิดว่าเธอมีรสนิยมประหลาด...”
ปลายหูของเฉินอวี่จู๋แดงระเรื่อ เธอเหลือบมองเฉินเหย่แวบหนึ่ง ก่อนลากเขาขึ้นตึกไปอย่างรวดเร็ว
พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นจ้าวชิงหย่าสวมชุดนอน นั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟา
เฉินอวี่จู๋รีบเดินเข้าไปนั่งข้างจ้าวชิงหย่า
“ชิงหย่าเป็นอะไรไป? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ ดื่มเหล้ามาเหรอ? เธอไม่รู้หรือไงว่าร่างกายตัวเองเป็นยังไง!”
ตอนนั้นเฉินเหย่ถึงสังเกตเห็นว่าจ้าวชิงหย่าหน้าตาซีดเซียวผิดปกติ ขาวราวกับกระดาษ พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดและกระวนกระวาย
ด้านหนึ่งเขากังวลว่าจ้าวชิงหย่าจะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้อาสาวฟัง อีกด้านก็เป็นห่วงสุขภาพของเธอ...
“ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกแย่ เสี่ยวเหย่ เธอเข้าไปใส่เสื้อผ้าในห้องก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับอาสาวเธอ”
เฉินเหย่ไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีก รีบขานรับแล้วกลับเข้าห้องไป
เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้แว่ว ๆ มาจากห้องรับแขก
เฉินเหย่ตั้งใจฟัง แล้วกลับได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองข้างนอกอย่างชัดเจนราวกับปาฏิหาริย์
ตามปกติ ต่อให้คุยกันอยู่ในห้องรับแขก เขาก็ได้ยินแค่เสียงแว่ว ๆ จากในห้องนอน ไม่มีทางได้ยินชัดขนาดนี้...
“เธอว่าอะไรนะ! เฉียนเฉิงมีลูกกับเมียน้อยข้างนอกงั้นเหรอ? เขากล้าทำแบบนี้ได้ยังไง!”
ปกติเฉินอวี่จู๋เป็นผู้หญิงที่สุขุมและควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก แทบไม่เคยมีอารมณ์แปรปรวนรุนแรงขนาดนี้
จ้าวชิงหย่าหดคอด้วยความตกใจ เธอเงยหน้ามองเฉินอวี่จู๋ด้วยใบหน้าซีดขาว น้ำตาคลอแต่ไม่ยอมไหล ดูน่าสงสารจับใจ
“ชิงหย่า ขอโทษนะ ฉันทำให้เธอตกใจ เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”
จ้าวชิงหย่าก้มหน้า มือทั้งสองขยำชายกระโปรงชุดนอน เสียงสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นคำ
“เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นส่งรูปมาให้ฉัน เป็นรูปที่ถ่ายกันพร้อมหน้าสามคน พอเห็นแล้วถึงรู้ว่าเด็กคนนั้นอายุขวบกว่าแล้ว หน้าตาน่ารักมาก”
“อวี่จู๋รู้ไหม ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก พอเห็นรูปนั้น ฉันถึงกับรู้สึกเหมือนตัวเองต่างหากที่เป็นมือที่สาม”
จ้าวชิงหย่ากับเฉียนเฉิงรู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย
คนหนึ่งเป็นดาวมหาวิทยาลัยผู้สูงส่งราวกับเทพธิดา ทั้งชาติกำเนิดและหน้าตาล้วนไร้ที่ติ
อีกคนเป็นหนุ่มยากจนที่มาจากหุบเขาลึก ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
คนสองคนที่ไม่เหมาะสมกันเลยกลับลงเอยด้วยกัน
หลายปีมานี้ เฉียนเฉิงอาศัยเส้นสายและทรัพยากรของพ่อจ้าวชิงหย่า ไต่เต้าจนขึ้นเป็นหัวหน้ากองตรวจการทีละขั้น
สุขภาพของจ้าวชิงหย่าไม่ค่อยดีมาตลอด แต่งงานกันมาหลายปีแล้วก็ยังมีลูกไม่ได้ เรื่องนี้เป็นปมในใจที่ลึกที่สุดของเธอ
เพราะรับเรื่องนี้ไม่ไหว เมื่อคืนเธอถึงได้อารมณ์ไม่ดีและดื่มเหล้า แล้วก็...
“ชิงหย่า แล้วตอนนี้เธอคิดจะทำยังไง?”
เฉินอวี่จู๋ข่มความโกรธเอาไว้ ถามอย่างระมัดระวัง กลัวเหลือเกินว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจอันเปราะบางของจ้าวชิงหย่า
“ฉัน...ฉันไม่รู้...”
จ้าวชิงหย่าส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม เหงื่อเย็นเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก ร่างกายสั่นเทามากขึ้นเรื่อย ๆ
เฉินอวี่จู๋เห็นท่าไม่ดีจึงรีบประคองจ้าวชิงหย่าไว้
“ชิงหย่า เป็นอะไรไป! เฉินเหย่ รีบออกมาช่วยเอายาให้พี่ชิงหย่าหน่อย! อยู่ในกระเป๋าเธอ”
เฉินเหย่รีบค้นขวดยาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เร็วที่สุด
ซาคูบิทริล วัลซาร์แทน!
ยาที่ใช้รักษาภาวะหัวใจล้มเหลว
เฉินเหย่มองจ้าวชิงหย่าที่ค่อย ๆ สงบลงหลังจากกินยา สีหน้าเหมือนมีเรื่องอยากพูดแต่ก็กลืนคำพูดกลับไป
“ชิงหย่า ฉันจะพาเธอกลับไปพักในห้องก่อน อย่าคิดฟุ้งซ่านเลย ถ้ามีอะไรเราค่อยช่วยกันหาทาง”
เฉินอวี่จู๋มองเฉินเหย่แวบหนึ่ง แล้วประคองจ้าวชิงหย่ากลับเข้าห้อง
เลือดไหลเวียนอ่อนแรง เส้นเลือดอุดตัน ของเหลวคั่งภายใน รบกวนหัวใจและพุ่งสู่ปอด...
คำศัพท์เฉพาะทางที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไร้ที่มาทำให้เฉินเหย่ชะงักงัน
“เสี่ยวเหย่ ยังไม่นอนไปอีกเหรอ?”
“อาสาว พี่ชิงหย่าเธอ...” พอเห็นอาสาวออกมา เฉินเหย่ก็รีบถามอย่างร้อนใจ
เฉินอวี่จู๋ถอนหายใจ
“หัวใจของชิงหย่าไม่ค่อยดีมาตลอด ภาวะหัวใจล้มเหลวเป็นโรคเรื้อรัง ทำได้แค่ค่อย ๆ บำรุงรักษา ห้ามเจอเรื่องกระทบกระเทือนรุนแรง”
“ครั้งนี้ชิงหย่าเจอเรื่องหนักหนาเกินไป แถมเมื่อคืนยังดื่มเหล้าอีก สุขภาพคง...”
“รอให้เธอพักสักหน่อยแล้วฉันจะพาไปตรวจที่โรงพยาบาล”
ตั้งแต่เด็กจนโต เฉินอวี่จู๋ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับการเรียน จึงไม่ค่อยสนใจเรื่องอื่น
เธอเลยไม่มีเพื่อนที่สนิทสนมเล่นหัวกันได้มากนัก
จ้าวชิงหย่าถือเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เข้ากับเฉินอวี่จู๋ได้
“พี่ชิงหย่าเป็นคนดีขนาดนั้น ทำไมชีวิตถึงลำบากแบบนี้นะ”
เฉินอวี่จู๋ยกมือเช็ดหางตาที่แดงก่ำ
“นั่นสิ คนดีขนาดนั้นแท้ ๆ ทำไมถึงสุขภาพไม่ดี แถมคนรอบตัวก็มีแต่คนเลว บางครั้งสวรรค์ก็ไม่ยุติธรรมจริง ๆ”
“อาสาว เพิ่งเข้าเวรดึกมา อาสาวก็คงเหนื่อยแล้ว กลับไปนอนพักเถอะ ผมจะลางานกับโรงพยาบาลเอง เรื่องพี่ชิงหย่าให้ผมช่วยดูแล ถ้าอาสาวเหนื่อยจนล้มไป แล้วพี่ชิงหย่าจะทำยังไง”
เฉินอวี่จู๋ยกมือขึ้นลูบหัวเฉินเหย่อย่างอ่อนล้า “ได้ ฉันไปงีบสักหน่อยนะ เสี่ยวเหย่ลำบากแล้ว”
หลังเฉินอวี่จู๋กลับเข้าห้อง ในห้องรับแขกก็เหลือเฉินเหย่เพียงคนเดียว
ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่มีที่มาเหล่านั้นหวนกลับมาอีกครั้ง
เฉินเหย่มั่นใจว่าความรู้พวกนี้เขาไม่เคยเรียนมาก่อน แล้วมันมาจากไหนกัน?
แล้วการได้ยินของเขาก็ดีขึ้นมากด้วย...
หรือว่าเรื่องที่นักต้มตุ๋นพเนจรตัวจ้อยอายุสี่ห้าขวบพูดก่อนหน้านี้จะเป็นเรื่องจริง?
เฉินเหย่เดินกลับเข้าห้องอย่างใจลอย ปิดประตูแล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียง
เขาพยายามจัดระเบียบความรู้ที่เพิ่มเข้ามาในหัว
ในเมื่ออาการป่วยของจ้าวชิงหย่าผุดขึ้นมาในหัวได้เอง
ถ้าอย่างนั้นเขาจะหาวิธีรักษาจากความรู้นี้ได้หรือเปล่า?
อาสาวเคยบอกว่าพี่ชิงหย่าป่วยมาหลายปีแล้ว
ต้องกินยาเป็นเวลานาน
แถมยังมีภาวะแทรกซ้อนต่าง ๆ เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว
การเข้าโรงพยาบาลแทบจะเป็นเรื่องปกติ
เพื่อช่วยบำรุงร่างกายให้จ้าวชิงหย่า อาสาวไม่รู้ว่าพยายามหาวิธีมาแล้วกี่อย่าง
ครั้งนี้สามีของจ้าวชิงหย่านอกใจ แถมเมียน้อยยังส่งรูปลูกมาอวด ด้วยสภาพร่างกายของจ้าวชิงหย่า เธอไม่มีทางรับเรื่องนี้ไหว
“เอี๊ยด...”
ประตูห้องถูกผลักเปิดจากด้านนอกอย่างแผ่วเบา
จากนั้นก็มีเสียงผู้หญิงแผ่วเบาและอ่อนแรงดังขึ้น
“เสี่ยวเหย่ ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
เฉินเหย่เงยหน้าขึ้น เห็นจ้าวชิงหย่าสวมชุดนอนสีขาวเนื้อนุ่มบางเบายืนอยู่ตรงประตู ผมยาวสยายลงด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางเกียจคร้านเจือความอ่อนเพลียและอาการป่วยอยู่หลายส่วน
“พี่ชิงหย่า หน้าซีดมาก ทำไมไม่พักอยู่บนเตียงล่ะ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
จ้าวชิงหย่าเดินมานั่งลงข้างเตียงของเฉินเหย่ช้า ๆ ก่อนส่ายหน้าอย่างสมเพชตัวเอง
“โรคเก่ากำเริบ ปวดจนหลับไม่ลงเลย”
เฉินเหย่สังเกตว่าตอนจ้าวชิงหย่าพูด มือของเธอกุมหน้าอกไว้แน่นตลอด สีหน้าแฝงความเจ็บปวดอยู่ราง ๆ
จู่ ๆ วิชาฝังเข็มชุดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
เข็มสิบสามเล่มแห่งความเป็นตาย
สามารถคืนชีพคนตายและทำให้กระดูกงอกเนื้อขึ้นมาใหม่ หากใช้ร่วมกับปราณแท้ จะสามารถฉุดคนที่ถูกจารชื่อไว้ในบัญชีพญายมกลับมามีชีวิตได้ทั้งเป็น!
ปราณแท้?
นั่นคืออะไร?
เพียงแค่คิด กระแสความร้อนระอุก็ไหลจากจุดฮุ่ยอินไปตามแขนขาและเส้นเอ็นทั่วร่าง
ชั่วขณะนั้นเฉินเหย่รู้สึกสบายไปทั้งตัว ราวกับมีเรี่ยวแรงให้ใช้ไม่รู้หมด
หรือว่ากระแสความร้อนนี้จะเป็นปราณแท้?
ถ้าเขาถ่ายมันเข้าไปในร่างพี่ชิงหย่า เธอจะรู้สึกดีขึ้นไหม?