นางได้ยินว่าสามีและเสี่ยวหม่านก็อยากไปด้วย
เมิ่งไฉเซียงสายตาเลี่ยงๆ พูดว่า "สามีและเสี่ยวหม่าน พวกเจ้าไปไม่ได้ ปรมาจารย์ว่าพลังวิญญาณของพวกเจ้าอ่อนเกินไป ต่อให้ปราณหยางก็ยังทนไม่ไหว"
พวกเขาไม่ได้กลืนกินดวงวิญญาณในบ่อน้ำแห้ง จะไม่ถูกฟ้าผ่าจนวิญญาณแตกสลาย
ต่อไปบางทีอาจจะได้เกิดใหม่เป็นคนอีกครั้ง ไม่จำเป็นต้องไปเกี่ยวข้องกับกรรมนี้ก็ได้
ฉินเจาซีกล่าว "พวกเจ้าไม่ต้องเถียงกันหรอก ท่านเซียวกับเสี่ยวหม่านตอนนี้พลังวิญญาณอ่อนเกินไปจริงๆ ถึงกับทนแสงตะวันตอนกลางวันไม่ไหว ฉะนั้นไปฝึกที่ดินแดนแห้งแล้งข้างบ่อน้ำแห้งสักระยะหนึ่ง แล้วค่อยไปแก้แค้นด้วยกันก็ได้"
ยังช่วยประหยัดธูปชุมนุมปราณหยินให้นางด้วย
นางเชื่อในการแก้แค้น
ให้พวกเขาไปแก้แค้นด้วยตัวเองก็ดีแล้ว
"ไม่ได้" เมิ่งไฉเซียงพูดตะกุกตะกัก "ปรมาจารย์ ข้ากับสู่จิ่วไปก็พอแล้ว"
ฉินเจาซีมองสายตาหลบเลี่ยงของเซียงเหนียง จู่ๆ ก็เข้าใจทันที
"เซียงเหนียงคิดว่าถ้าให้พวกเขาไปฆ่าคน จะกลายเป็นวิญญาณอาฆาต ฟ้าดินไม่ยอม โดนฟ้าผ่า วิญญาณแตกสลายใช่หรือไม่?"
นางกำลังสงสัย ว่าทำไมเซียวอวี้ในบ่อน้ำแห้งนั้น ถึงไม่ได้กลืนกินดวงวิญญาณแม้แต่ครึ่งเดียว
ถึงแม้เขาจะไม่ยอมกัดกินวิญญาณอื่นเอง แต่ก็ไม่ควรปล่อยวิญญาณเหล่านั้นที่คิดจะกัดกินพวกเขา ให้เซียงเหนียงกลืนกินคนเดียว
ที่แท้เป็นเพราะเซียงเหนียงไม่ให้ทำ
"ปรมาจารย์ ใช่หรือไม่?" เมิ่งไฉเซียงถามอย่างงงงวย
"ข้ากลืนกินวิญญาณไปมากมาย คงเป็นที่ฟ้าดินไม่ยอม ต่อให้ไปแดนวิญญาณ ก็คงโดนฟ้าผ่า วิญญาณแตกสลาย เกิดใหม่ไม่ได้"