พี่น้องตระกูลหูสองคนมาถึงหน้าจวนสกุลจี้ มิได้เดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ เพียงยืนอยู่หน้าประตูส่งเสียงตะโกนร้องเข้าไปข้างใน
“คนสกุลจี้ จงเรียกอีม่ามาม่านั่นออกมาเดี๋ยวนี้!”
เรือนด้านหน้าของสกุลจี้เพราะทำกิจการสำนักค้าบ่าว ในเวลากลางวันประตูใหญ่จึงเปิดอ้าอยู่ตลอด สะดวกแก่ผู้คนเข้าออก
หน้าประตูก็มีบ่าวคอยเฝ้าอยู่เสมอ เห็นเป็นพี่น้องตระกูลหูสองคนมา ก็ยิ้มแย้มเดินเข้าไปต้อนรับ
“คุณชายน้อยสกุลหูทั้งสองท่าน วันนี้เหตุใดจึงมีเวลาว่างมาเยือนเล่า?”
หูต้าหย่งกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้ามาตามหาอีม่ามาม่านั่นของสกุลจี้พวกเจ้า รีบเรียกคนออกมา อย่าได้อืดอาด”
คุณชายใหญ่สกุลจี้สิ้นชีพแล้ว คุณชายรองกับบิดาของพวกเขาก็นอนติดเตียง พวกเขาจึงไม่ยินดีเข้าไปในจวนหาเรื่องอัปมงคล หากดันไปติดโรคประหลาดนั่นเข้าจะทำเช่นไร?
ทว่าบ่าวกลับกล่าวว่า “คุณชายทั้งสองมาอย่างไม่ประจวบเหมาะนัก มามาม่าวันนี้ไปที่กิจการค้าข้าว มีธุระบัญชีบางอย่างต้องจัดการ เกรงว่าคงต้องรอถึงค่ำจึงจะกลับ คุณชายทั้งสองหากมีธุระด่วน ไยไม่ลองไปพบมามาม่าที่กิจการค้าข้าวด้วยตนเองเล่า”
สองคนได้ฟังก็ขมวดคิ้วมุ่น
พวกเขามาเพื่อทวงเอาเงินทองกับมามาม่า หาอยากต้องวิ่งไปถึงกิจการค้าข้าวอีกไม่
อีกทั้งกิจการค้าข้าวที่แห่งนั้นคนมากตาหลาย หากก่อเรื่องวุ่นวายก็ไม่น่าฟัง
“เช่นนั้นก็ไม่รอแล้ว!” หูต้าหย่งหน้าเครียดโบกมือกล่าว
“เมื่อมามาม่ากลับมา เจ้าจงบอกนางว่า เรื่องนี้สกุลหูของเราจะไม่ยอมเลิกแล้วกันเป็นอันขาด!
บิดาข้าล้วนถูกคุณชายสกุลจี้ของพวกเจ้าสองคนแพร่โรคร้ายนั่นมาให้นาง จำต้องให้คำอธิบายแก่สกุลหูของเรา!”
ทั้งสองคิดจะมาเคาะประตูอีกครั้งในวันพรุ่ง
เพิ่งจะหันกายจะจากไป ก็ได้ยินเสียงบ่าวข้างหลังเอ่ยด้วยความสงสัย
“คุณชายทั้งสองโปรดหยุดก่อน ฟังความหมายของท่านแล้ว คุณชายหูก็ติดโรคร้ายนี้แล้วหรือ?”
“จะถามไย!” หูต้าหย่งกล่าวอย่างขุ่นเคือง “หากมิใช่เพราะบิดาข้ามักมาเยี่ยมเยียนคุณชายทั้งสองของสกุลเจ้าอยู่เป็นนิจ จะแพร่ติดโรคร้ายนี้มาได้อย่างไร
บัดนี้บิดาข้าทั้งตัวมีรอยเลือดคั่งอยู่ใต้ผิวหนัง ปวดจนลุกขึ้นกายาไม่ไหว ข้าจึงมาทวงถามความชอบธรรมกับสกุลจี้ของพวกเจ้า”