ฉินเจาซีรู้อยู่แก่ใจ ในจวนสกุลฉิน นอกจากผลกำไรที่ได้จากร้านค้า ที่ดิน และเรือกสวนไร่นาของนางเจิ้งในแต่ละปี
สิ่งที่ทำเงินได้มากที่สุดก็คือร้านแพรพรรณแห่งนี้
บัดนี้นางต้องการเก็บสิ่งของของมารดากลับคืนมา หากสกุลฉินหาตึกดี ๆ สักแห่ง แล้วฟื้นฟูการค้าผ้าแพรพรรณขึ้นมาใหม่ เงินทองก็จะไหลมาเทมา ไม่ต้องกังวลเรื่องใช้สอยอีกต่อไป
เพียงแค่เอาทรัพย์สินของมารดาคืนมา และตัดเส้นทางการค้าที่หากำไรให้สกุลฉินได้มากที่สุด
จวนสกุลฉินก็คงไม่มีรายรับก้อนใหญ่อีกต่อไป
และเมื่อขาดการค้าชั้นดีนี้ไป จวนสกุลฉินจำต้องคิดหาการค้าอย่างอื่น
การค้าอื่น ๆ นั้น หาได้ทำง่ายไม่
ผ้าแพรพรรณของสกุลฉินขายดี ก็เพียงเพราะอาศัยชื่อเสียงของโรงทอตระกูลเฉิงเท่านั้น
"อาซี เจ้าคิดจะทำลายการค้านี้ของสกุลฉินอย่างไร?" นางเจิ้งถามด้วยความสงสัย
หรือว่าอาซีคิดจะกลับไปใช้กระบี่แทงทะลวงจูวั่นเหลียงให้ตาย?
"อีกสักระยะ ท่านแม่ก็จะรู้" ฉินเจาซียังคงอุบไว้ก่อน เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "วันนี้ท่านแม่ได้นำโฉนดร้านค้าที่ข้าบอกมาแล้วหรือไม่? วันนี้เราไปเอาร้านทั้งสี่นั้นคืนมาก่อน"
"ได้สิ ฟังตามที่อาซีว่า" นางเจิ้งและฮุ่ยเจี่ยไม่ได้ถามอะไรอีก
รถม้าหมุนกลับไปยังร้านค้าก่อนหน้านี้
วันนี้นางเจิ้งได้นำโฉนดของร้านเหล่านี้มาด้วย
เมื่อถึงร้านแรก ฉินเจาซีได้ยื่นโฉนดร้านนี้ให้แก่เหอเซียง
"เหอเซียง เจ้าจงถือโฉนดไป บอกผู้ดูแลในร้านว่า มาทวงค่าเช่าครึ่งปีหลัง ให้ผู้ดูแลมอบค่าเช่าครึ่งปีหลังแก่เจ้าโดยตรง แล้วลงตรามือในใบรับเงิน"