ฉินอวิ่นหงอยากจะบีบคอฉินเจาซีให้ตายคามือ
แต่เขารู้ดีว่าเหตุใดตระกูลฉินจึงรับนางกลับมา
ก็เพื่อพี่ใหญ่
ในตระกูลฉิน มีเพียงพี่ใหญ่ที่มีกำลังแข็งแกร่งมากพอ จะช่วยให้ฐานะของคนตระกูลฉินมั่นคงยิ่งขึ้น
ยามนี้พี่ใหญ่ต้องการโลหิตของฉินเจาซีเป็นตัวนำ เพื่อเพิ่มพูนกำลังของนาง
ต่อให้ใจอยากฆ่านางให้ตาย ฉินอวิ่นหงก็จำต้องอดกลั้น
“ฉินเจาซี ข้าขอเตือน เจ้าควรเอาของไปคืนมารดาข้าเสียดี ๆ” ฉินอวิ่นหงยังคิดจะข่มขู่
เขาไม่คิดว่าฉินเจาซีจะมีความสามารถมากมายอันใด
อยู่บ้านนอกมาแปดปี นอกจากเรียนรู้วาจาหยาบกระด้างแบบสตรีชาวบ้านแล้ว นางจะไปร่ำเรียนอะไรมาได้
คิดเพียงว่านางบังเอิญจับถูกจุดชีพจรและเส้นเอ็นที่ข้อมือเขา จึงทำให้เขาหมดเรี่ยวแรง
ฉินเจาซีมองฉินอวิ่นหง สุดท้ายก็อดไม่ได้ ฉีกยิ้มมุมปากให้เขา
ไอ้หมอนี่ยังอยากหาเรื่องโดนดีอีก
งั้นก็สมใจมันเสีย
คนตระกูลฉินมีคนปกติไม่กี่คนนัก ไม่ละโมบโลภมาก ก็ปากหวานใจอำมหิต ไม่ก็โง่เขลาอาฆาตอย่างที่เห็นตรงหน้า
เห็นนางยังยิ้มออก ฉินอวิ่นหงโกรธหนัก ฟาดฝ่ามือเดียวตรงไปที่ใบหน้าฉินเจาซี
ฉินเจาซีไม่แม้แต่จะหลบ เปลือกตายังขี้เกียจยก
รอจนพลังฝ่ามือนั้นประชิดถึงหน้า
นางจดปลายเท้าเบา ๆ ยกขาขวาพลันขึ้น เตะถูกท้องน้อยของฉินอวิ่นหง
ฉินอวิ่นหงรู้สึกเพียงว่าอวัยวะภายในถูกค้อนเหล็กทุบใส่ ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็น กระแทกพื้นอย่างแรง เจ็บจนตัวงอขด
ถึงตอนนี้เอง เขาจึงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงง
หลังจากตระกูลฉินย้ายมายังเมืองหลวง ก็หาครูฝึกยุทธให้เขา