“ยังกล้ามาถึงหน้าบ้านให้ข้าขอขมา?” ฉินเจาซีคว้าคอเสื้อเถาเจิ้ง หว่างคิ้วหางตามีแต่ความเย็นชา
“วันก่อนเหตุใดข้าถึงตบเจ้า ในใจเจ้าไม่รู้หรือ? เป็นเจ้าพูดจาหยาบคายใส่ข้าก่อน ยังคิดลงไม้ลงมือ ข้าเพียงแต่เอาฟันคืนฟัน เอาตาคืนตา ต่อให้เรื่องถึงศาลากลาง ก็ยังมีคนเป็นพยานให้ข้า”
นางเชื่อว่า คุณหนูหลายคนของสกุลเซิ่ง ยินดีเป็นพยานให้แก่นางยิ่งนัก
กฎหมายต้าหนิงเขียนไว้ชัดเจนแจ่มแจ้ง หากผู้ใดพูดจาหยาบคาย ลงมือก่อน แล้วถูกผู้อื่นโต้กลับ ย่อมมีเหตุอันให้อภัย กฎหมายก็ไม่เอาโทษ
วันนั้นเถาเจิ้งพูดจาเช่นไร ยกมือขึ้นเช่นใด ผู้คนมากมายเห็นประจักษ์
กล่าวจบ ฉินเจาซียกมือขึ้น ฟาดทางซ้ายทีทางขวาที ตีเสียเถาเจิ้งถึงกับหูอื้ออึง ในใจพลุ่งพล่านความแค้นสุดประมาณ
เขาต้องมาเสียหน้าเสียตาเพราะนางแพศยานี่อีกแล้ว หมดสิ้นซึ่งเกียรติยศ
ภรรยาหย่งชางป๋อเห็นดังนั้น ตาแทบถลน
“อีนางแพศยา! ยังไม่รีบปล่อยบุตรข้า เจ้ายังกล้าลงมือตีเขาอีกหรือ!”
“เด็กอกตัญญู ยังไม่รีบหยุดมืออีก!” ฮูหยินผู้เฒ่าฉินก็ร้องขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด
ฝ่ายโจวชื่อก็ตกใจกับสถานการณ์เบื้องหน้า
นางแพศยานี่กล้าลงมือจริงหรือ!
พวกบ่าวไพร่ตระกูลฉินตะลึงงัน
ก็สมควรอยู่หรอก คุณหนูรองยังคงมือหนักเช่นแต่ก่อน
คราวนี้ก่อความใหญ่โตเสียจนประตูจวนใกล้เคียงเปิดออกหลายแห่ง มีผู้ชะโงกหน้าออกมาดูความครึกครื้น
ฉินเจาซีหันมองภรรยาหย่งชางป๋อ สีหน้าเย็นเยียบดั่งน้ำลึก
“บุตรชายของท่านนิสัยใจคอเสื่อมทราม วันนี้กล้าพูดจาดูหมิ่นเหยียดหยามสตรีกลางถนน ต่อไปใครจะรู้ว่าเขายังก่อเรื่องใดได้อีก? และ...”