"เทียนซือ?" เจินอิ๋งฉานจ้องเขม็งไปที่ฉินเจาซี "เทียนซืออะไร? หว่านถัง เจ้าเชิญเทียนซือมา หมายความว่าอย่างไร?"
ใบหน้าซูบผอมของเจินอิ๋งฉานบิดเบี้ยวเล็กน้อย นางเริ่มถามเจินหว่านถัง "เจ้านึกว่าอ้วนเกอร์ตายแล้วหรือ? ต้องการเรียกวิญญาณเขากลับมา?"
"ท่านอา!" หน้าของเจินหว่านถังซีดเผือดลงทันที "ข้า ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น มัน... มัน..."
นางก็ยังมิอาจเอ่ยข่าวว่าน้องชายสิ้นแล้วให้ท่านอาฟังได้ เกรงว่านางจะรับมิไหว
"พวกเจ้าออกไปให้หมด!" เจินอิ๋งฉานดูราวกับคลุ้มคลั่ง หมุนตัวไปมาอย่างสับสน แล้วตะโกนออกไป "คนอยู่ไหน? มีใครอยู่บ้าง! ไล่พวกนางออกไปทั้งหมด!"
นี่ก็คือเหตุที่ฉินเจาซีมิได้มาตรงไปที่จวนฉิงเหอป๋อ เพื่อพบฮูหยินฉิงเหอป๋อ
เพียงแค่มีผู้ใดเอ่ยถึงซ่งอี้หย่วน ฮูหยินฉิงเหอป๋อก็จะคลุ้มคลั่ง และไล่ผู้นั้นออกไป
นางจะเอ่ยถึงซ่งอี้หย่วนกับบ่าวรับใช้ บ่าวรับใช้ก็มิยอมให้นางเข้าจวนเป็นอันขาด
ไม่เอ่ยถึง ก็ไม่มีเหตุผลอื่นให้เข้าไปได้อีก
นางสามารถถีบประตูจวนสกุลฉินพังได้ แต่มิอาจถีบประตูจวนฉิงเหอป๋อพังได้ฉันใด
"ฮูหยินเจิน!" ฉินเจาซีกล่าวอย่างสงบ "เรายังมิได้เอ่ยถึงที่อยู่ของซ่งอี้หย่วน ท่านก็คลั่งเสียแล้ว ในใจท่านรู้ดีแก่ใจ ว่าซ่งอี้หย่วนตายไปแล้ว"
"อ๊า!!" เสียงแหลมของเจินอิ๋งฉานดังขึ้น "เจ้าพูดเหลวไหล อ้วนเกอร์ของข้ายังอยู่ เขายังอยู่!"
เจินอิ๋งฉานกุมศีรษะ ร้องกรีดร้อง
"ท่านอา!" เจินหว่านถังโศกเศร้าจนน้ำตาไหล
บ่าวรับใช้ต่างก็เข้ามา ยืนอยู่หน้าประตูฉุยฮวา ลังเลว่าควรเข้ามาหรือไม่
เจินหว่านถังโบกมือให้บ่าวรับใช้ ถอยออกไป
บ่าวรับใช้ฟังคำของคุณหนูเจินเป็นอย่างดี ต่างก็ถอยออกไป
เจินอิ๋งฉานร้องพลาง ใช้เล็บแหลมเกาตัวเอง เกิดเป็นรอยเลือดเป็นทาง ๆ
"ท่านอา!" เจินหว่านถังร่ำไห้ อยากปรี่เข้าไปห้ามท่านอา
แต่ถูกฉินเจาซีดึงแขนไว้ หากนางเข้าไปเช่นนั้น ก็ไร้ประโยชน์ อีกทั้งอาจทำร้ายตนเอง
เยี่ยนจือเองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างตื่นตระหนก ไม่รู้จะทำเช่นไร
ฉินเจาซีหยิบตุ๊กตาหยกน้อยออกจากถุงหอม