"ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย!" คังเฮ่าใบหน้าซีดเผือด แทบถูกคนสกุลคังลากไป
เขาไม่อาจไปที่เรือนของอนุภรรยานั่นได้
หากไป ทุกสิ่งก็จบสิ้น
เมื่อเห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าบุตรชาย ภรรยาของคังก็พลันชะงัก
ค่อย ๆ นางเริ่มสั่นเทา ทั่วร่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
นางรู้จักบุตรชายของตนดีนัก เด็กคนนี้แม้ไม่มีสาวใช้ปรนนิบัติ แต่กลับลวนลามสาวใช้รอบตัวจนหมดสิ้น
ท่าทีลนลานหลบเลี่ยงเช่นนี้ แทบไม่ต้องเอ่ยปากก็กระจ่าง
"พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!" ภรรยาของคังกลั้นความหวาดกลัวขยะแขยงในใจ ออกมาขัดขวาง
แต่คนสกุลเซิ่งย่อมไม่ฟังนาง
ภรรยาของคังก้าวออกไปหมายจะช่วยบุตรชายจากเงื้อมมือคนสกุลเซิ่ง แต่ถูกมารดาของเซิ่งฟางฉิงผลักออกเต็มแรง
อันหย่งโหวขณะนี้สีหน้าเครียดเครียดเข้ามาขวาง
เขารู้ดีถึงผลประโยชน์ในเรื่องนี้
แต่ก็ถูกจิ้งหย่วนโหวและพี่ใหญ่สกุลเซิ่งขัดขวางไว้เช่นกัน
"น้องชาย ต้องให้เราสืบให้กระจ่างเถิด ไม่เช่นนั้นทางจวนของเจ้าทำเช่นนี้ก็คือการหลอกลวงสู่ขอ!"
"สืบผีอะไร!" อันหย่งโหวเดือดดาล เงื้อหมัดเข้าใส่ใบหน้าจิ้งหย่วนโหว
ทว่าเขามีเพียงร่างที่ถูกสุราและกามรมย์กัดกร่อน ที่ไหนจะสู้จิ้งหย่วนโหวและพี่ใหญ่สกุลเซิ่งได้ ถูกทั้งสองคนกดดันพาออกไปจากลานเรือน
กลุ่มคนลากคนสกุลคังมา มาถึงเรือนของอนุภรรยาอย่างรวดเร็ว
อนุภรรยาคนนั้นอาศัยในเรือนเล็ก ๆ แสนเปล่าเปลี่ยวที่สุด ในเรือนนอกจากสาวใช้น้อยคอยปรนนิบัติ ก็ไม่มีผู้ใดอีก
อนุภรรยาผู้นี้มีใบหน้างดงามอ่อนหวาน วัยดูไม่มาก เมื่อเห็นคนหมู่หนึ่งบุกรุกเข้ามาในเรือนนางก็ไม่เข้าใจ แต่พอมองเห็นคนสกุลคังด้วย นางก็จูงเด็กออกมา
"ท่านโหว เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?"