ยกโคมแดงกลับเข้าไปในห้อง หลังตรวจดูจนแน่ใจว่าประตูร้านปิดสนิทและลงกลอนเรียบร้อยแล้ว หญิงคนนั้นก็ประคองโคมแดงไปวางตรงหน้าแท่นไม้ด้วยความเคารพนบนอบ ก่อนค่อย ๆ เปิดผ้าสีแดงออกอย่างระมัดระวัง
เทียนในโคมแดงพลันลุกวาบขึ้นมา แสงที่ลอดผ่านผ้าโปร่งเผยให้เห็นบางสิ่งราวกับถูกขังอยู่ข้างใน มันมีหางยาวลากไปมา คล้ายกำลังเลื้อยวนอยู่ภายในโคม
เมื่อเห็นแสงเทียนไหววูบอย่างไม่สงบ หญิงคนนั้นก็รีบยกมือขึ้นประคองแสงไว้ จนเงาแสงสงบนิ่งลง เธอจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วหันไปทางห้องครัว
ครู่ต่อมา เธอก็กลับออกมาพร้อมจานดินเผาหยาบ ๆ ใบหนึ่ง บนจานมีหัวใจแกะสดที่เปื้อนเลือดวางอยู่
หลังวางมันลงบนโต๊ะ หญิงคนนั้นก็ทรุดเข่าลง ประนมมือและพึมพำถ้อยคำบางอย่าง
โคมแดงเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง โต๊ะทั้งตัวก็พลอยสั่นตามไปด้วย ลำแสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากแท่นไม้ ก่อนลอยวนอยู่เหนือหัวใจแกะ
หญิงคนนั้นหมอบราบอยู่กับพื้น ไม่กล้าเงยหน้า เปลือกตาปิดแน่น
แต่ไม่นานแสงสีแดงก็พุ่งกลับเข้าไปในโคมอย่างรวดเร็ว หัวใจแกะบนจานยังคงอยู่ในสภาพเดิม ไม่ได้ถูกแตะต้อง
เมื่อเห็นดังนั้น หญิงคนนั้นก็เผยสีหน้าหวาดกลัว แล้วก้มศีรษะโขกพื้นซ้ำ ๆ
ทว่าแสงสีแดงไม่ปรากฏออกมาอีก แสงภายในโคมแดงเองก็ไม่วูบไหวแล้ว
ร่างของหญิงคนนั้นอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงกับพื้น เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหน้าผาก ริมฝีปากสั่นระริกจนผิวหน้าที่แห้งเหี่ยวพลอยกระตุกตามไปด้วย
ผ่านไปนาน เธอจึงค่อย ๆ สงบลง แล้วหันกลับไปหมอบกราบหน้าแท่นไม้
แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับเป็นคำพูดของชายหนุ่มคนนั้นเมื่อครู่นี้...
เด็กผู้หญิงคนนั้น จะไม่มีภาพจำได้อย่างไร หน้าตาก็ดี แต่งตัวก็ดูดี แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นลูกหลานบ้านมีเงิน
...
แม้จะไม่ใช่ช่วงท่องเที่ยวคึกคัก แต่จัตุรัสแสงจันทร์ก็เริ่มเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว
ตอนซือเหยี่ยเดินผ่าน ชาวทิเบตแถวนั้นกำลังยืนล้อมวงเต้นรำ มีนักเดินทางสะพายเป้แวะเข้าร่วมเป็นครั้งคราว บางคนสวดมนตราหกอักษรพลางเดินวนรอบกงล้อภาวนา ขอให้มีความสุขและสุขภาพแข็งแรง แผงอาหารริมทางบางร้านก็เปิดไฟสว่างไสว บรรยากาศครึกครื้นไม่น้อย
เขากินอะไรรองท้องไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ค่อยอยากอาหารนัก
พอกลับถึงโรงเตี๊ยมเดือนเจ็ด เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสของหญิงสาวแว่วมาจากไกล ๆ ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็เห็นว่าที่มุมโต๊ะกาแฟ นอกจากชายคนนั้นแล้ว ยังมีหญิงสาวอีกสองคนอยู่ด้วย มองจากด้านหลังแล้วคุ้นตาอยู่บ้าง
เฒ่ากวานถือถาดใบใหญ่ที่มีเหล้าข้าวบาร์เลย์ เนื้อแห้งสำหรับกินแกล้มเหล้า และเครื่องเคียงออกมาจากห้องครัว พอดีกับที่เจอซือเหยี่ย จึงยิ้มถามว่าเขากินมื้อเย็นแล้วหรือยัง
ซือเหยี่ยตอบว่ากินแล้ว เฒ่ากวานก็เอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้นว่า “กลางคืนอากาศเย็น มาดื่มเหล้าบ้านเราสักหน่อยให้อุ่น ๆ แล้วนั่งคุยกันเถอะ”
ระหว่างที่พูด หญิงสาวตรงมุมห้องก็ได้ยินเสียง จึงหันมามองทางนี้ คนหนึ่งยิ้มร่าแล้วโบกมือให้เขา “จอมกะล่อน! เป็นคุณนี่เอง!”
จอมกะล่อนเป็นชื่อที่เขาใช้ในวีแชต ส่วนหญิงสาวชุดแดงคนที่ขอเพิ่มเพื่อนตอนลงจากรถก็คือคนตรงหน้า
ชายคนนั้นหันมามองทางนี้ด้วยเช่นกัน ต่างจากก่อนหน้านี้ที่แค่เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ คราวนี้สายตาของเขาคมกริบ จับจ้องซือเหยี่ยราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์
เดิมทีซือเหยี่ยตั้งใจจะขึ้นไปพักผ่อน แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็เปลี่ยนใจ หันไปยิ้มให้เฒ่ากวาน “ได้สิ”
เฒ่ากวานก่อไฟในเตาผิงที่อยู่ข้างผนังแล้ว เป็นเตาที่ต้องโยนฟืนเข้าไป แม้เฒ่ากวานจะดูตัวใหญ่บึกบึน และโรงเตี๊ยมแห่งนี้จะเก่าคร่ำครึ แต่เขาก็เป็นคนที่รู้จักใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ฟืนที่ใช้เป็นไม้สนและกิ่งสน กลิ่นสนจาง ๆ อวลอยู่ในห้อง เป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสบายใจ
เหล้าข้าวบาร์เลย์ถูกอุ่นมาแล้ว พอจิบคู่กับเนื้อจามรีแห้งก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันที
อากาศเดือนเมษายนช่วงเช้ากับกลางคืนต่างกันมาก นักท่องเที่ยวที่เดินเล่นในเมืองเก่าบางคนแค่พูดก็เห็นไอขาวลอยออกมาแล้ว แต่ในโรงเตี๊ยมกลับอบอุ่นเป็นพิเศษ ได้นั่งจมลงบนเบาะหนาบนเก้าอี้ไม้ก็ชวนให้รู้สึกสบายจนไม่อยากลุก
เฒ่ากวานแนะนำว่าทั้งสามคนเป็นแขกของโรงเตี๊ยม
จากนั้นก็เสริมอย่างเก้อเขินว่า “ตอนนี้เป็นช่วงนอกฤดูท่องเที่ยว คนเลยน้อย แต่คนน้อยก็มีข้อดีนะ อย่างตอนนี้ได้นั่งดื่มเหล้า กินของอร่อยกันแบบนี้ก็ดีจะตาย”
หญิงสาวชุดแดงมีมนุษยสัมพันธ์ดี เธอยิ้มให้ซือเหยี่ย “พี่ชายคนหล่อกลับมาหลังผ่านด่านเคราะห์แล้วเหรอคะ?” พูดจบก็ยื่นมือมาหา “ได้พบกันก็เป็นวาสนา ฉันชื่อฟางถิง”
ซือเหยี่ยไม่ได้แสดงท่าทีเขินอาย ดูเหมือนคนที่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระ เขายื่นมือไปจับมือเธออย่างเปิดเผย พร้อมแนะนำตัวเอง
หญิงสาวที่มาด้วยกันชื่อฉวี่ย่า ใบหน้าและแววตาดูอ่อนโยนกว่าฟางถิงเล็กน้อย
ระหว่างแนะนำตัว ชายที่นั่งตรงข้ามซือเหยี่ยยังคงไม่พูดอะไร ระยะห่างใกล้เพียงนี้ทำให้ซือเหยี่ยมองเห็นเขาชัดเจน
คำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว: คุณชายผู้สง่างาม
ใบหน้าราวกับจันทร์ ผิวค่อนข้างซีด คิ้วตาหล่อเหลาอ่อนหวาน ทว่าเมื่อแววตาไหววูบกลับเผยความเคร่งขรึมเย็นชา ดวงตาคู่นั้นดูราวกับซ่อนกาลเวลาผันผ่านมานับพันปี ยามทอดมองมาก็ยิ่งเพิ่มความน่าเกรงขามและสง่างาม
ซือเหยี่ยจึงนึกถึงอีกประโยคหนึ่ง: เกล็ดทองย่อมมิใช่สิ่งมีชีวิตในบ่อเล็ก
เมื่อเห็นซือเหยี่ยจ้องมองตน ชายคนนั้นก็วางแก้วเหล้าลง “เฉิงจ่าน”
ซือเหยี่ยคิดในใจว่า ไอ้หนุ่มนี่วางท่าชะมัด แต่ก็ยังยื่นมือออกไปหาอย่างไม่ถือตัว
เฉิงจ่านเห็นดังนั้นจึงยื่นมือมาจับมือเขา
ทันทีที่มือทั้งคู่สัมผัสกัน ซือเหยี่ยก็รู้สึกว่ามือของอีกฝ่ายเย็นเฉียบ ราวกับไม่มีอุณหภูมิ น้ำเสียงของเขาฟังดูเฉยชาไม่น้อย
ซือเหยี่ยลองทวนชื่อนั้นในใจ ก่อนถามอย่างสนใจและยิ้ม ๆ ว่า “จ่านที่แปลว่าเริ่มต้นทำงานน่ะเหรอ?”
“จ่านที่แปลว่าประหารแล้วเอาศพไปประจาน” เฉิงจ่านปล่อยมือแล้วตอบ
ยังมีคนชื่อแบบนี้ด้วยแฮะ ซือเหยี่ยคิดขำ ๆ ว่าทำไมไม่ตั้งชื่อว่าเฉิงสังหารไปเลยล่ะ
ฟางถิงร่าเริงและช่างพูดกว่าฉวี่ย่า เธอยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ชื่อของพี่ชายทั้งสองคนเพราะดีนะคะ”
เธอเล่าว่าตนกับฉวี่ย่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านอยู่ใกล้กัน เรียนด้วยกันมาตลอด แม้แต่ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังเข้าที่เดียวกัน
แต่ช่วงนี้ฉวี่ย่ากำลังทำโครงการกับอาจารย์ จึงเครียดมาก เธอเลยลางานพาฉวี่ย่ามาเที่ยวแชงกรีลา เผื่อจะช่วยจุดประกายความคิด อีกทั้งยังช่วยให้ผ่อนคลายและสงบลงได้
“ฉันว่าก็เพราะปกติเธอกดดันตัวเองมากเกินไปนั่นแหละ ต้องรู้จักผ่อนคลายบ้างนะ” ฟางถิงพูดยิ้ม ๆ กับฉวี่ย่า
ฉวี่ย่าถอนหายใจเบา ๆ เพียงยิ้มตอบ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
พอคุยกันไปเรื่อย ๆ ทุกคนก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น เฒ่ากวานเป็นคนช่างคุย พอดื่มเหล้าไปหน่อยก็ยิ่งพูดไม่หยุด ส่วนฟางถิงก็ชอบบรรยากาศครึกครื้น ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่ขาด
ซือเหยี่ยทำตัวสบาย ๆ ชอบหยอกฉวี่ย่าที่ไม่ค่อยพูด โต๊ะจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา
เฉิงจ่านพูดน้อยมาก แทบไม่เอ่ยปากเลย ทำให้รู้สึกราวกับเป็นเพียงคนดู ทั้งที่อยู่ร่วมวง แต่กลับไม่เข้าร่วม ราวกับแยกตัวอยู่เหนือผู้คน
เหล้าข้าวบาร์เลย์เป็นเหล้าที่เฒ่ากวานหมักเอง ดีกรีแรงไม่น้อย พอดื่มกันไปหลายรอบ ฟางถิงก็เสนอให้ทุกคนเล่นเกม ใครแพ้ต้องเลือกตอบคำถามตามจริงหรือทำบทลงโทษท้าทาย ถ้าไม่เลือกสักอย่างก็ต้องดื่มเหล้าลงโทษสามจอก
เฉิงจ่านไม่ค่อยสนใจ จึงไม่ได้เล่นกับพวกเขา
แต่เขาก็ไม่ได้กลับห้อง เพียงนั่งจิบเหล้าอยู่ตรงนั้นพลางมองพวกเขาเล่น ตั้งท่าราวกับเป็นคนดูตลอดเวลา
เกมเล่นง่ายก็จริง แต่พอเริ่มเล่นขึ้นมาก็ต้องมีคนแพ้
ฉวี่ย่าแพ้อย่างรวดเร็ว
ฟางถิงส่งเสียงเร่งเร้าให้ทำบทลงโทษ แล้วบอกฉวี่ย่าว่า “ไปจูบพี่ชายซือเหยี่ยสักทีสิ”
เฒ่ากวานที่อยู่ข้าง ๆ พลอยส่งเสียงเชียร์ตามไปด้วย
ฉวี่ย่าหน้าแดง ผลักฟางถิงเบา ๆ พร้อมขอให้เปลี่ยนบทลงโทษ ฟางถิงยืนกรานไม่ยอมเปลี่ยน ไม่อย่างนั้นก็ให้ฉวี่ย่าดื่มเหล้าสามจอกแทน
ฉวี่ย่าแอบเหลือบมองซือเหยี่ย ซือเหยี่ยยิ้มแล้วพูดว่า “ฟางถิง นี่เธอกำลังผลักเพื่อนสนิทลงหลุมไฟอยู่นะ”