ตอนที่ 2 พี่สาวคนสวย ผมจะไปฝ่าด่านเคราะห์สักหน่อย
ตอนมาถึงเมืองเก่าตู๋เค่อจงก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว รถวิ่งกระเด้งกระดอนไปตลอดทาง พอคนขับเหยียบเบรกกะทันหันเป็นครั้งสุดท้าย หน้าผากของซือเหยี่ยก็โขกเข้ากับเบาะหน้าดังปึก
พนักพิงแข็งโป๊กจนเขาเจ็บจี๊ด กัดฟันหน้าบูดแล้วสบถออกมาคำหนึ่ง ความฝันยาวเหยียดที่เพิ่งฝันระหว่างหลับใหลก็พลันแตกสลายไปด้วย
ซือเหยี่ยกระโดดลงจากรถ สูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง ถนนเลียบไหล่เขาตลอดทางประกอบกับอาการแพ้ความสูงเล็กน้อยทำให้เขามึนหัว
คนที่เหมารถมาพร้อมเขามีทั้งหมดห้าคน หญิงสาวสองคนลงจากรถตามเขามาติด ๆ ใบหน้าซีดเผือด ยังบ่นพึมพำว่าคนขับขับรถไม่นิ่ง ทว่าความไม่พอใจก็ถูกความตื่นเต้นที่ได้มาแชงกรีลาครั้งแรกกลบแทน ทั้งคู่ส่งเสียงโห่ร้องและกรี๊ดกร๊าดกันเสียงดัง
เสียงดังจนหูซือเหยี่ยเจ็บ เขาเพิ่งสะพายเป้ขึ้นหลังก็ได้ยินหญิงสาวในชุดแดงถามว่า «พี่ชาย หาที่พักได้หรือยังคะ? จะไปด้วยกันไหมคะ ออกเดินทางข้างนอกมีเพื่อนคอยดูแลกันก็ดีนะ»
ซือเหยี่ยหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่งสมวัย ระหว่างทางสองสาวแอบมองเขาอยู่ไม่น้อย
ส่วนเขาน่ะหรือ พอขึ้นรถก็รูดหมวกแก๊ปลงต่ำ แล้วหลับยาวจนรถจอด
สาวสวยเป็นฝ่ายเข้ามาชวนคุยก่อน ใครจะใจร้ายปฏิเสธกันเล่า ซือเหยี่ยยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ ดวงตาเรียวยาวฉายแววขี้เล่นและเย้ายวนจนสาวน้อยที่เดินเข้ามาคุยด้วยหน้าแดงก่ำ
«พี่สาวคนสวย ผมกะว่าจะไปวัดซงจ้านหลินฝ่าด่านเคราะห์สักหน่อย ไปด้วยกันไหมครับ?»
ซือเหยี่ยมีดวงตาเจ้าชู้ ยามไม่ยิ้มก็ดูสูงส่งเย่อหยิ่ง แต่พอมีรอยยิ้มแต้มขึ้นมาก็เจือความเสเพลไม่ยึดติดในกฎเกณฑ์ สาว ๆ ทั่วไปจึงยากจะต้านทานความห้าวหาญอย่างไม่เกรงใจนี้ไหว สาวน้อยยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก ทำเสียงกระเง้ากระงอดว่าอย่ามาแกล้งกัน ก่อนจะดึงดันขอเพิ่มวีแชตของเขาให้ได้
หลังจ่ายค่าเหมารถเรียบร้อย ต่างคนต่างแยกย้าย ซือเหยี่ยกระชับเป้บนไหล่ ก่อนมองไปตามถนนปูหินสีเขียวเบื้องหน้า มุมปากที่เม้มเข้าหากันทำให้สีหน้าเขาดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
เพิ่งต้นเดือนเมษายน ยังไม่ถึงช่วงท่องเที่ยวคึกคัก
เมืองเก่าที่ได้รับการขนานนามว่าอยู่ใกล้สวรรค์ที่สุดแห่งนี้ นับเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยของชาวทิเบตขนาดใหญ่ที่สุด ทั้งยังเป็นศูนย์กลางของเส้นทางม้าชา เมืองเก่าไม่ใหญ่ มีนักเดินทางสะพายเป้เดินผ่านไปมาเพียงไม่กี่คน
ร้านค้าสองข้างทางยังคงเปิดกันอย่างขยันขันแข็ง แม้แทบไม่มีลูกค้าแวะเข้ามา ซือเหยี่ยเดินผ่านร้านแกะสลักไม้แบบทิเบต ร้านทำกระดาษตงปา และร้านที่อบอวลด้วยกลิ่นธูปทิเบตจากป่าสนหลายแห่ง เจ้าของร้านเครื่องเงินนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยอย่างง่าย ๆ ใช้ค้อนเคาะดังแกร๊ง ๆ ไม่หยุด ด้ามมีดแบบทิเบตที่ทำด้วยมือทุกเล่มล้วนประณีตงดงาม พอถึงเวลาอาหาร กลิ่นเนื้อย่างกับเห็ด รวมถึงหม้อไฟเนื้อจามรีที่คลุกเคล้ากับกลิ่นชานมเนยก็เริ่มลอยอวลไปทั่วเมืองเก่า
ซือเหยี่ยเดินตามแผนที่นำทางไปยังโฮมสเตย์ที่ปักหมุดไว้ เมื่อถึงหน้าประตูก็เงยหน้ามองป้ายร้าน ไม้จริงสีน้ำตาลเข้มเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมดูทึม ๆ สลักอักษรไว้ว่า «โรงเตี๊ยมเดือนเจ็ด»
เมื่อเทียบกับโรงเตี๊ยมอื่นในเมืองเก่า ที่นี่มีพื้นที่ไม่มาก แบ่งเป็นสองชั้น ตรงคานประตูทางเข้ามีโมบายกระดิ่งลมแบบทิเบตแขวนอยู่ พื้นผิวผนังสีเหลืองกับเครื่องเรือนไม้แดงดูเก่าไปบ้างเล็กน้อย โดยรวมตกแต่งในรูปแบบห้องบูชาแบบทิเบต
โรงเตี๊ยมค่อนข้างเงียบเหงา เจ้าของร้านเอนกายหลับตาฟังนิยายเสียงอยู่บนเก้าอี้เอน ซือเหยี่ยฟังไม่ชัดว่ากำลังเล่าเรื่องอะไร รู้เพียงว่าเพลงประกอบมีจังหวะชวนตกใจเป็นพัก ๆ
เคาน์เตอร์ต้อนรับของที่นี่ก็คล้าย ๆ กับที่อื่น โต๊ะไม้จริงตัวหนา บนโต๊ะวางข้าวของระเกะระกะ มีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องหนึ่งที่ดูเก่าแล้ว ถัดไปเป็นป้ายรับจัดทัวร์เหมารถ ส่วนฝั่งตรงข้ามมีรูปปั้นผีซิวสีทองตั้งอยู่ บนผนังตรงข้ามเคาน์เตอร์แขวนภาพถังกา ในตู้สองข้างมีของฝากท้องถิ่นวางอยู่ไม่น้อย สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือมีดทิเบตเล่มหนึ่ง ลวดลายบนใบมีดดูเก่าแก่ไม่น้อย
ซือเหยี่ยงอนนิ้วชี้เคาะหน้าโต๊ะสองที «สวัสดีครับ มาขอเข้าพัก»
เจ้าของร้านลืมตาขึ้น กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า หมวกแก๊ปสีดำ ใบหน้าหล่อเหลา สวมเสื้อกันลมสีดำกับกางเกงผ้าสีกากีแบบช่าง ด้านหลังสะพายเป้ใบใหญ่
ขณะเดียวกัน ซือเหยี่ยก็มองสำรวจเจ้าของร้านเช่นกัน อีกฝ่ายเป็นชายร่างใหญ่ท่าทางกร้านโลก สวมเสื้อไหมพรมคอวีที่เก่าแต่สะอาด ดูคล้ายคนฮั่น
ตอนจัดการเข้าพัก เจ้าของร้านกระตือรือร้นไม่น้อย เขาบอกว่าตนแซ่กวน ให้ซือเหยี่ยเรียกเขาว่าพี่กวนก็ได้
«ใคร ๆ ก็เรียกผมแบบนี้ทั้งนั้น น้องชาย มาพักที่ร้านผมก็เหมือนกลับบ้าน มีอะไรต้องการก็เรียกได้เลยนะ»
ระหว่างยื่นบัตรประชาชนลงทะเบียน ซือเหยี่ยสังเกตเห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างตรงมุมเฉียงของโถง
มุมตรงนั้นน่าจะเป็นที่ดื่มชาหรือกาแฟ มีโต๊ะสามตัวปูด้วยผ้าลายเมฆมงคลสีแดงเข้มแบบทิเบต ชายผ้าทั้งสี่มุมห้อยพู่สีทอง มีม้านั่งไม้พนักพิงยาว บนม้านั่งวางเบาะกลมใบใหญ่หนานุ่มสีตัดกัน
มุมนั้นไม่กว้างนัก แต่เป็นจุดชมวิวที่ดี มองเห็นกงล้อมนตราอยู่ไม่ไกล หากอากาศดีจะนั่งตากแดดเหม่อลอยก็ได้ วันนี้อากาศไม่ค่อยดีนัก เย็นครึ้มอยู่ไม่น้อย บนที่ราบสูง อุณหภูมิช่วงเช้ากับกลางคืนแตกต่างกันมากเป็นเรื่องปกติ
ชายคนนั้นนั่งอยู่ตรงนั้น จะแต่งตัวยังไงดีนะ...ก็ดูราวกับเซียนเลยทีเดียว
เขาสวมชุดขาวทั้งตัว ใบหน้าซ่อนอยู่ในแสงเงาที่ทาบทับเป็นวงกว้าง มองเห็นเพียงเค้าโครงคมชัดราง ๆ
ถ้วยตรงหน้าไอร้อนลอยกรุ่น ไม่รู้ว่าเป็นชาหรือกาแฟ เขาเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาราวกับทอดไกลไปสุดขอบฟ้า อย่างไรก็ดูมีสมาธิจดจ่อมาก
ซือเหยี่ยหันกลับมา เหลือบมองตู้โชว์ ก่อนชวนเจ้าของร้านคุย «มีดทิเบตเล่มนี้ไม่เลวเลยนะครับ»
ดูออกว่าพี่กวนชอบมีดทิเบตเล่มนี้มาก เขายิ้มพลางบันทึกข้อมูลลงคอมพิวเตอร์ไปด้วย «เก่าแก่แล้ว ผมรับซื้อมาจากชาวทิเบตเฒ่าคนหนึ่ง ด้ามมีดนั่นขัดจากกระดูกหมาป่าเชียวนะ»
«ในเมืองเก่าของเรามีบ้านไหนทำมีดทิเบตได้ดีที่สุดครับ?» ซือเหยี่ยถามอีกครั้ง
พี่กวนเงยหน้ามองเขา «หนุ่มน้อยชอบมีดทิเบตเหรอ แต่ส่งกลับไปทางไปรษณีย์ไม่ค่อยสะดวกนะ» แม้จะพูดอย่างนั้น เขาก็ยังชี้ทางให้ร้านหนึ่ง «เห็นร้านตรงหัวมุมนั่นไหม?»
เขาลุกขึ้นแล้วพยักพเยิดไปยังมุมเฉียงฝั่งตรงข้ามของหน้าต่าง «นั่นไง ร้านติดกับร้านขายกะโหลกวัว หน้าร้านแขวนโคมแดง เมื่อก่อนร้านนั้นทำได้ดีนะ ทั้งเครื่องหนังกับเครื่องมือมีคมล้วนทำได้ไม่เลว แต่ตอนนี้...» เขาโบกมือ
ซือเหยี่ยพิงเคาน์เตอร์ ใช้ข้อศอกเท้าโต๊ะแล้วถามต่อ «ตอนนี้เป็นยังไงครับ เจ้าของร้านไม่ทำมีดแล้วเหรอ?»
พี่กวนหัวเราะหึ ๆ สองที «หนุ่มน้อย ถ้าชอบจริง ๆ เดี๋ยวพี่ช่วยสอดส่องให้ ว่ามีชาวทิเบตคนไหนมีเก็บไว้บ้าง»
เขากระตือรือร้นดี แต่คนทำมาค้าขายล้วนเป็นคนฉลาดเฉลียว พูดจาอ้อมค้อมไม่เปิดเผยความในใจย่อมเป็นเรื่องธรรมดา
ซือเหยี่ยฟังก็เข้าใจทันทีว่า ร้านนั้นเก้าในสิบคงมีเรื่องบางอย่าง
«ได้ครับ ขอบคุณนะพี่กวน» ซือเหยี่ยยิ้มอย่างเป็นมิตร สายตาทอดออกไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้
หน้าร้านขายกะโหลกวัวมีขนาดไม่เล็ก คานไม้เหนือประตูใหญ่พันด้วยธงมนตราห้าสี ตรงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่จรดพื้นมีกะโหลกวัววางอยู่ บนกระดูกเขียนมนตราหกอักษรไว้
ส่วนร้านที่อยู่ติดกันนั้น หน้าร้านดูทรุดโทรมเสียจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร แค่ขนาดก็ถูกอีกร้านข่มไปแล้ว ประตูเป็นแบบผลักเข้าออกดั้งเดิม เปิดอ้าอยู่ ครึ่งบนของบานประตูเป็นกระจก มีหนังสัตว์ที่ไม่รู้ว่าเป็นของอะไรแขวนไว้
มีเพียงโคมแดงที่แขวนอยู่นั่นแหละสะดุดตา เป็นโคมแบบโบราณจำลอง สไตล์ฮั่น อยู่ไกลออกไปหน่อยจึงมองไม่ชัดว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แค่แขวนโคมแบบนี้ไว้ก็นับว่าเป็นร้านเดียวในเมืองเก่าแล้ว
แต่เมื่อซือเหยี่ยเห็นหน้าร้านนั้น มุมปากก็ขยับกดลงเล็กน้อย
ตอนรับบัตรประชาชนคืน เขาถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ «เจ้าของร้านนั้นชื่ออะไรครับ?»
พี่กวนยื่นกุญแจให้เขา «พวกเราเรียกเขาว่าฉินเหล่าซาน...» พูดได้เพียงครึ่งประโยคก็หยุดลง
ซือเหยี่ยรับคำ «อ้อ» แล้วไม่ได้ถามอะไรต่อ
ชายชุดขาวที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเหลือบมองมาทางนี้ครั้งหนึ่ง