ภายในลานบ้านเลขที่ 88
แมวเฒ่าหมอบอยู่ข้างหน้าต่างห้องฝั่งซ้าย เบิกตากวาดมองเข้าไปในห้องของหลินเนี่ยนเหลย “ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับอีกเหรอ”
ในห้องฝั่งขวา ฉินอวี่ตะโกนจนคอแทบแตก “มาช่วยกันหน่อยได้ไหม ฉันเรียกนายมาดูวิวหรือไง”
“อย่าตะโกนสิ อย่าตะโกน มาแล้ว” แมวเฒ่าตอบกลับอย่างไม่ค่อยกระตือรือร้น ก่อนจะเดินข้ามลานเข้ามาในห้องของฉินอวี่ “ก็แค่บ้านเช่า นายปกติก็กลับมาแค่นอน จะตกแต่งให้เป็นวังหลวงหรือไง เก็บกวาดพอใช้ได้ก็พอแล้ว”
“อยู่เองทั้งที ก็ต้องสะอาดหน่อยสิ” ฉินอวี่ใช้มือโบกไล่กลิ่นตรงจมูก “ช่วยถูพื้นให้หน่อย ฝุ่นเต็มไปหมด”
“โธ่ ให้รองหัวหน้าทีมอย่างฉันมาถูพื้นให้นายเนี่ยนะ พี่น้อง นายชักจะได้ใจเกินไปแล้ว”
“เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว”
“แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย” แมวเฒ่าเป็นคนขี้เกียจเข้ากระดูก ปกติอยู่หอพักแทบไม่เคยขยับ วันนี้ยอมมาช่วยฉินอวี่ทำงานสักหน่อย นับว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อแล้ว
ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันดี แมวเฒ่ามีหน้าที่หลักคือออกคำสั่ง ส่วนฉินอวี่เป็นคนลงมือ ทำกันไปจนถึงสองสามทุ่มก็ยังไม่เห็นหลินเนี่ยนเหลยกลับมา
“ทำไมคนนี้ยังไม่กลับมาอีก” จริง ๆ แล้วที่วันนี้แมวเฒ่ายอมมาที่นี่ ส่วนใหญ่ก็เพราะอยากมาดูสาวน้อยหลิน
“เลิกจ้องได้แล้ว เธอไม่ใช่สเปกนาย” ฉินอวี่กลอกตา “ไปกินข้าวกันเถอะ”