สองชั่วโมงต่อมา ภายในห้องทำงานของหัวหน้ากองของกองตำรวจ
หัวหน้ากองหลี่ฟาดมือลงบนโต๊ะ สีหน้าเกรี้ยวกราดพลางตะคอกว่า “หยวนเค่อ แกทำงานประสาอะไร! ปฏิบัติการจับกุมที่วางแผนเป็นระบบ ทำไมถึงลงเอยแบบนี้? แกก้มหัวดูรายงานของตัวเองเดี๋ยวนี้ พวกโจรมีกันกี่คนเอง ลูกทีมของแกทำจากกระดาษหรือไง หา?! มีอาวุธครบมือบุกเข้าไป แต่กลับตายไปตั้งสี่คน แล้วจะให้ฉันรายงานกองบัญชาการตำรวจยังไง?”
หยวนเค่อก้มหน้า “หัวหน้ากอง ผมกำลังทำคดีอีกคดีอยู่ เรื่องนี้... ช่างเถอะ ผมไม่ขออธิบายให้มากความแล้วกัน สรุปคือเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ขนาดนี้ ผมยินดีรับผิดชอบ”
“รับผิดชอบ? งั้นก็เลิกเป็นหัวหน้าทีมซะ ให้คนที่ทำงานเป็นขึ้นมาแทน!” หัวหน้ากองหลี่ตะคอกด้วยสีหน้าเย็นชา
หยวนเค่อเงยหน้าขึ้นทันควัน จ้องหัวหน้ากองหลี่โดยไม่พูดอะไร
“แม่งเอ๊ย” หัวหน้ากองหลี่ไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินวนอยู่กับที่รอบหนึ่ง ก่อนสบถต่ออย่างเดือดดาล “ฉันอ่านรายงานแล้ว ฉีหลินคนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ได้เรื่อง แต่ยังมีปัญหาอีกด้วย รีบคุมตัวเขาไว้เดี๋ยวนี้ เขาอาจมีข้อตกลงกับพวกโจร ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่ยิงสักนัด ต้องสอบสวนให้ละเอียด”
หยวนเค่อเหยียดตัวตรง ตอบกลับโดยไม่ลังเล “ผมควบคุมตัวเขาไว้แล้ว ตอนนี้ฉินอวี่กับแมวเฒ่ากำลังสอบปากคำคนที่จับมาได้”
หัวหน้ากองหลี่ทำหน้าถมึงทึง เดินวนไปมาในห้อง ก่อนหันกลับมาพูดกับหยวนเค่อว่า “ฉันจะพูดกับแกตรง ๆ ในสภาพแวดล้อมแบบทุกวันนี้ ใคร ๆ ก็มีความคิดส่วนตัวกันทั้งนั้น อยากหาเงิน อยากเลื่อนตำแหน่ง หรืออยากพึ่งพาใครสักคน ในกองตำรวจมีคนแบบนี้นับไม่ถ้วน แม้แต่ฉันเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น แต่ความคิดส่วนตัวของแกห้ามไปกระทบผลประโยชน์ของคนอื่นเด็ดขาด ยิ่งห้ามใช้กองตำรวจหรือคนบางคนเป็นเครื่องมือให้ใคร ไม่อย่างนั้นถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา ใครก็เสียหน้าไปตาม ๆ กัน”