ฉินอวี่ยังจำได้แม่น วันที่เขารู้จักเสี่ยวฉี เป็นวันที่เฮงซวยที่สุดในวัยเด็กของตัวเอง
เพราะหมู่บ้านชานเมืองเน่าจวงที่ฉินอวี่อาศัยอยู่ หิมะตกหนักติดต่อกันมาสามวัน หิมะกองสูงจนปิดประตู รถม้าสัญจรลำบาก ก่อนพ่อบุญธรรมจะออกไปตั้งแต่เช้า เขาจึงบอกเด็กที่เฝ้าบ้านให้โกยหิมะหน้าประตูออก แล้วผ่ากิ่งไม้แห้งในลานบ้าน วางไว้ในบ้านให้แห้ง แต่ฉินอวี่เห็นว่าข้างนอกหนาวเกินไป จึงเอาแต่อาละวาดเล่นอยู่ในบ้านกับเด็กอีกสองคนที่เหลือทั้งวัน ไม่ทำงานอะไรเลย พอลูกคนอื่น ๆ ของพ่อบุญธรรมกลับมา เห็นว่าข้างในบ้านเย็นจนแทบมีน้ำค้างแข็งเกาะ แถมหิมะหน้าประตูก็ยังไม่ถูกโกยออก พวกเขาจึงผลัดกันซ้อมฉินอวี่กับเด็กอีกสองคนเสียยกหนึ่ง
พวกเด็กโตตีเสร็จ ชายชราก็กลับมา เขาคว้าเข็มขัดฟาดฉินอวี่ซึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีไม่ยอมทำงานซ้ำอีกหน จนก้นบวมช้ำ นอนคว่ำบนเตียงเตาดินร้องโหยหวนอยู่นานกว่าชั่วโมง
พ่อบุญธรรมแซ่หลิว ชื่อหลิวหย่งกัง เขารับเด็กมาเลี้ยงในเน่าจวงเรื่อย ๆ รวมแล้วกว่ายี่สิบคน เด็กผู้ชายมีมากกว่าเด็กผู้หญิง แต่มีบางคนป่วยตายหรือหายตัวไป ตอนฉินอวี่มาอยู่ที่นี่ ในบ้านจึงมีเด็กทั้งหมดสิบเอ็ดคนรวมเขาด้วย คนโตสุดอายุสิบสาม ส่วนคนเล็กสุดก็คือฉินอวี่ ปีนี้อายุย่างหกขวบ ทุกคนรวมถึงเหล่าหลิวเรียกเขาว่าเจ้าตัวเล็ก
คืนนั้น หลังร้องโหยหวนเสร็จ ฉินอวี่ถึงได้รู้ว่าที่บ้านมีเด็กเพิ่มมาอีกคน เด็กคนนี้แต่งตัวสะอาดกว่าเด็กคนอื่นในบ้านอยู่บ้าง แต่ตัวผอมกะหร่อง หน้าตาเหมือนเด็กวัยเดียวกับเขา
ชายชราพาเด็กคนนี้กลับมาตอนกลางคืน ไข้ขึ้นสูงตลอดเวลา แก้มแดงก่ำ สติเลือนราง
ชายชราเอายาต้มที่ไม่รู้ทำจากอะไรกรอกปากเด็กในห้องพักของตัวเอง จากนั้นก็โยนเด็กมาข้าง ๆ ฉินอวี่ แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “เจ้าตัวเล็ก เขาจะนอนกับแก ให้พักฟื้นสักหน่อย ถ้ารอดก็รอด ถ้าไม่รอดก็เอาไปโยนไว้ในกองหิมะ”
บ้านของพ่อบุญธรรมหลังนี้เล็กมาก มีพื้นที่รวมแค่ราว 40 ตารางเมตร ห้องที่เหล่าหลิวอยู่คนเดียวกินพื้นที่ไปสิบกว่าตารางเมตร ส่วนห้องโถงใหญ่ยังวางของใช้กับฟืนไว้อีกมาก พื้นที่ที่คนจะขยับตัวได้จริง ๆ จึงมีน้อยนิด เด็กสิบกว่าคนเบียดกันนอนบนเตียงเตาดินหลังเดียว