บนถนนตูจา คนของตระกูลหม่าและตระกูลหยวนจัดแถวเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว คนเกือบพันเผชิญหน้ากัน อาวุธเย็นวาบสะท้อนแสงเย็นเยียบ บรรยากาศกดดันจนถึงขีดสุดในพริบตา
กลางฝูงชน หยวนเค่อเอียงคอมองหม่าเฒ่าแล้วถามว่า “ปล่อยให้นายกินอิ่มอยู่สองวัน นายก็คิดว่าตัวเองเก่งขึ้นจริง ๆ งั้นหรือ? ฉันถามเป็นครั้งสุดท้าย นายจะหลีกทางไหม?!”
“ถนนถูกปิดตายหมดแล้ว ฉันจะหลีกยังไง?” หม่าเฒ่ายังคงใจเย็นตั้งแต่ต้น เขาหันไปมองคนข้างหลังอย่างเชื่องช้า ก่อนตะโกนถามว่า “เส้นทางขายยาขาดแล้ว พวกนายจะเอาชีวิตรอดกันยังไง?”
“ยังจะเอาชีวิตรอดอะไรอีกล่ะ ก็อดตายกันตรง ๆ นี่แหละ!” ชายร่างกำยำที่เป็นหัวหน้าตะโกนตอบ
“พวกที่อยู่ข้างหลัง ยาของตระกูลหยวน พวกนายซื้อไหวหรือ?” หม่าเฒ่าตะโกนถามชาวบ้านยากจนในตรอกอีกครั้ง
“ซื้อไม่ไหว!”
“แล้วจะทำยังไง รอความตายหรือ?”
“รออะไรล่ะ ถ้าพวกเราไม่มียากิน ก็อย่าหวังว่าใครจะอยู่ดีเลย!”
“จัดการพวกมันเลย!”
“……!”
คนหลายร้อยคนส่งเสียงตะโกนพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ ลูกน้องของตระกูลหม่าหิ้วของแล้วก้าวเท้าบีบเข้าไปข้างหน้า
“พวกนายจัดการกันเอง”
หยวนเค่อมองฝูงชนฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ ก่อนหันไปเรียกหม่าเฒ่าและคนอื่น ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่แค่ไหน บริษัทก็รับมือไหว”
สิ้นเสียง คนของตระกูลหยวนที่รออยู่ริมถนนต่างเปิดท้ายรถแล้วดึงอาวุธออกมา ดูจากเสื้อผ้าการแต่งกายแล้ว พวกเขามีฐานะค่อนข้างดีกว่า เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นกลุ่มคนที่มีรายได้ประจำ