กล้ามอกใหญ่จริง ๆ ด้วย?!
ซือจิ้นหานคิดว่าตัวเองหูแว่ว เขาเพิ่งได้ยินเสียงของซ่งหยุนเหวย ทั้งที่ริมฝีปากของเธอไม่ได้ขยับเลย
ยิ่งไปกว่านั้น ประโยคนั้นไม่มีทางออกมาจากปากซ่งหยุนเหวยได้
คงหูแว่วไปเอง
“ไปตามหมอหลี่มา” เขาสั่งหวังม่า
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งหยุนเหวยได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลังได้รับน้ำตาลเสริม เธอถึงค่อยฟื้นขึ้นมา
หวังม่านั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ พอเห็นเธอตื่นก็พูดว่า “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายอยู่ในห้องนั้นที่ชั้นใต้ดิน ก่อนสิบโมงห้ามใครไปรบกวนเด็ดขาดค่ะ”
ห้องนั้นที่ชั้นใต้ดิน...
คนอื่นเข้าไปในห้องนั้นไม่ได้ แม้แต่การทำความสะอาดตามปกติก็ยังทำไม่ได้ จึงไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไรกันแน่
แต่ซ่งหยุนเหวยรู้นี่นา!
ก่อนหน้านี้ยังมีคนใช้ AI สร้างผังและโครงสร้างของห้องนั้นในนิยายขึ้นมาใหม่ ดูแล้วหัวใจแทบเต้นไม่เป็นจังหวะ
“เข้าใจแล้วค่ะ” ซ่งหยุนเหวยยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ น้ำเสียงจึงฟังดูอ่อนแรง
หลังหวังม่าออกไป เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล เธอไม่รู้ว่าโลกในหนังสือเล่มนี้เป็นอย่างไร แต่พอเห็นว่าที่นี่มีเยอรมนีด้วย ก็อดนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้
ก่อนทะลุมิติมาที่นี่ เธอเป็นนักเรียนจีนในเยอรมนี
ใคร ๆ ก็รู้ว่าการเรียนต่อที่เยอรมนีเข้าง่ายแต่ออกยาก เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะทรมานตัวเองขนาดนั้น แต่เจียงอี้เฉิง ชายในฝันของเธอ เป็นนักเรียนหัวกะทิจากครอบครัวยากจนข้นแค้น เขาดูถูกคนที่อาศัยความร่ำรวยของครอบครัวใช้ชีวิตไปวัน ๆ ที่สุด
บังเอิญว่าซ่งหยุนเหวยก็คือคนประเภทที่เขาพูดถึง คนที่คิดจะอาศัยเงินของครอบครัวใช้ชีวิตไปวัน ๆ
เจียงอี้เฉิงพนันกับเธอว่า ถ้าเธอสอบเข้าปริญญาโทที่เยอรมนีได้และเรียนจบอย่างราบรื่น เขาจะเลิกมีอคติกับเธอและยอมคบกับเธอ
ซ่งหยุนเหวยใจร้อนขึ้นมา เลยไปจริง ๆ
เธออยู่เยอรมนีมาสามปี กินไส้กรอก มันฝรั่งกับขนมปังจนเอียน แต่เจียงอี้เฉิงแทบไม่ตอบข้อความของเธอเลย
ไม่คิดเลยว่าโลกในหนังสือเล่มนี้จะมีเยอรมนีด้วย นักเขียนเขียนได้สมจริงดีเหมือนกัน
ระหว่างค้นข้อมูล ท้องของซ่งหยุนเหวยก็ร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา เธอทะลุเข้ามาในหนังสือได้ครึ่งวันแล้ว แต่ยังไม่ได้กินข้าวร้อน ๆ สักคำ ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อครู่จะน้ำตาลในเลือดต่ำ
เธอลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ ย่องลงบันได บันไดวนขนาดใหญ่โอ่อ่าโอบล้อมโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับที่ห้อยลงมา ภาพเขียนสีน้ำมันบนผนังแค่มองก็รู้ว่าราคาแพงลิบลิ่ว
เพราะเป็นนิยายแนววาบหวาม เนื้อเรื่องจึงไม่ได้บรรยายความมั่งคั่งของตระกูลซือมากนัก รู้แค่ว่ารวยมาก
ตอนนี้ซ่งหยุนเหวยมองการตกแต่งรอบตัวแล้วรู้สึกว่า ทรัพย์สินของครอบครัวเธอในโลกจริง เมื่อเทียบกับตระกูลซือแล้วแทบไม่มีค่าให้พูดถึง
บ้านใหญ่เกินไป เธอใช้เวลาหาครัวอยู่ครึ่งชั่วโมง แต่ค้นไปค้นมากลับไม่เจออาหารสำเร็จรูปสักอย่าง!
ปกติซือจิ้นหานกินอาหารที่ปรุงสดใหม่จากวัตถุดิบชั้นเลิศ แม้แต่อาหารทะเลก็ไม่แช่แข็ง ต้องกินแต่ของสดเท่านั้น
ในตู้เย็นว่างเปล่าจนน้ำตาแทบไหล
มื้อเย็นถูกกินไปตอนซ่งหยุนเหวยหมดสติ อาหารที่เหลือถูกเก็บกวาดไปหมดแล้ว ต่อให้เธอค้นถังขยะ ก็หาเศษอาหารสักนิดไม่เจอ
เธอจึงได้แต่ไปหาของในห้องรับแขก ดูว่ามีผลไม้หรือขนมไว้ต้อนรับแขกบ้างไหม
เธอยื่นก้นโด่งแล้วค้นตู้ต่าง ๆ อยู่ตั้งนาน แต่ก็ไม่เจออะไรสักอย่าง
ซ่งหยุนเหวยยอมแพ้จริง ๆ รวยขนาดนี้ แต่ที่บ้านไม่มีขนมติดไว้บ้างเลยหรือไง? ช่วยสร้างรายได้ให้ธุรกิจขนมสักหน่อยแล้วมันจะเป็นอะไรไป?
เธอลุกขึ้นพลางด่าในใจ พอหันกลับมาก็ถูกเงาร่างสูงใหญ่สีดำบดบังทั้งตัว
“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วห้องรับแขกอันกว้างขวาง
ซือจิ้นหานเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงสแล็กสีดำ บนกล้ามเนื้อมีหยาดเหงื่อเกาะพราว แม้แต่เส้นผมก็ยังชื้นเล็กน้อย
เขาออกมาจากชั้นใต้ดิน ระหว่างเดินผ่านห้องรับแขกก็เห็นซ่งหยุนเหวยนั่งยอง ๆ อยู่ตรงตู้ติดผนัง กำลังค้นหาอะไรบางอย่างอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ราวกับขโมย
“คุณกำลังทำอะไร?” เขาคว้าข้อมือซ่งหยุนเหวยไว้ แววตาคมกริบ
ตอนนั้นตระกูลซ่งอาศัยบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขา ยกเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลขึ้นมาพูดต่อหน้าทุกคน ซือจิ้นหานจึงจำต้องยอมตกลง แต่คนในตระกูลซือต่างสงสัยว่าเจตนาของตระกูลซ่งคงไม่ได้บริสุทธิ์นัก อาจใช้ซ่งหยุนเหวยสืบข่าวความลับทางธุรกิจ หรือขโมยข้อมูลบางอย่างไปหาผลประโยชน์
ท่าทางที่ซ่งหยุนเหวยค้นตู้จนข้าวของกระจัดกระจายเมื่อครู่ ชวนให้สงสัยจริง ๆ
ซ่งหยุนเหวยเงยหน้ามองเขาตาโต ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่ขาวดำชัดเจนเต็มไปด้วยความตกตะลึง
【เขาเสร็จธุระแล้วเหรอ? เหงื่อท่วมขนาดนี้ ต้องจัดหนักไปหลายรอบแน่ ๆ สมกับเป็นชายที่คืนเดียวเจ็ดครั้งจริง ๆ เขาจะหมดแรงตายไหมเนี่ย?】
วินาทีต่อมา เสียงของซ่งหยุนเหวยก็ดังขึ้นข้างหูซือจิ้นหาน เนื้อหาชวนให้คนฟังหน้าแดง
คราวนี้ซือจิ้นหานเป็นฝ่ายตะลึง
ริมฝีปากของซ่งหยุนเหวยไม่ได้ขยับเลย แต่เขากลับได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง
หรือจะหูแว่วอีกแล้ว? เพราะอาการเสพติดเซ็กซ์ เขาจึงต้องพึ่งอุปกรณ์ระบายความต้องการมาตลอด หากอาการกำเริบรุนแรงก็ต้องกินยากดไว้ บางครั้งเขาสงสัยว่าตัวเองกดข่มจนใกล้จะเป็นโรคจิตเภทแล้ว
แต่...ผลตรวจสุขภาพจิตครั้งล่าสุดก็ไม่มีปัญหา
“ฉันหิว เลยลงมาหาของกินค่ะ” ซ่งหยุนเหวยยิ้มเจื่อน ๆ “ทำคุณตกใจหรือเปล่าคะ? ขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันก็ขึ้นไปพักแล้ว”
เธอบิดข้อมือ ซือจิ้นหานจึงปล่อยมือ
ทุกครั้งที่เขาหูแว่ว ดูเหมือนจะเป็นตอนที่สัมผัสร่างกายซ่งหยุนเหวย
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวซือจิ้นหาน...เขาอาจได้ยินเสียงในใจของซ่งหยุนเหวยที่กำลังคิดอยู่ ผ่านการสัมผัสร่างกายของเธอ
แววตาของเขามืดลง ก่อนจะคว้าท่อนแขนของซ่งหยุนเหวยอีกครั้ง แขนเธอเรียวเล็ก แต่มีเนื้อมีหนังอยู่บ้าง
ซ่งหยุนเหวยเบิกตากว้างจนแทบถลน
【เขาทำอะไรเนี่ย? ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองมือหนัก? บีบจนฉันเจ็บไปหมดแล้ว ท่าทีบนเตียงแบบนี้ก็มีแต่ซ่งหวานหวานที่ทนได้ ไม่แปลกใจเลยที่สองคนนั้นจะร่วมรักกันจนลืมฟ้าดิน!】
【เพิ่งออกมาจากห้องหลังเสร็จเรื่อง ไม่ควรจะเข้าสู่ช่วงหมดอารมณ์เหรอ? ว้าว หัวของเขาเป็นสีชมพูด้วย!】
นี่คือเสียงในใจของภรรยาผู้สง่างามและอ่อนโยนของเขาอย่างนั้นหรือ?
ซือจิ้นหานชักมือกลับ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนถูกผู้หญิงจ้องมองอย่างล่วงละเมิด
ซ่งหยุนเหวยถามอย่างไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไปคะ? คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ฮิฮิ ใช้แรงเกินไปจนหมดสภาพแล้วล่ะสิ?
เธอแอบคิดในใจ
“คุณเคยเข้าไปในห้องนั้นที่ชั้นใต้ดินหรือเปล่า?” สีหน้าซือจิ้นหานพลันเคร่งขรึม บรรยากาศรอบตัวกดดันจนชวนหวาดหวั่น
ห้องนั้นเป็นความลับของเขา หากจะเข้าไปต้องผ่านการยืนยันตัวตนถึงสามขั้น ทั้งใบหน้า ม่านตา และลายนิ้วมือ
ตามเหตุผลแล้วซ่งหยุนเหวยไม่มีทางเข้าไปได้ แล้วเธอรู้ได้อย่างไรว่าเขาทำอะไรอยู่ในห้องนั้น?
ซ่งหยุนเหวยส่ายหน้าด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ฉันไม่ได้เข้าไปจริง ๆ ค่ะ ที่ไหนที่คุณบอกว่าห้ามไป ฉันก็จะไม่ไปเด็ดขาด”
ซือจิ้นหานจ้องเธออยู่หลายวินาที สีหน้าเธอดูไม่เหมือนกำลังโกหก ส่วนเสียงในใจของเธอ เธอรู้ความลับของห้องนั้นได้อย่างไร รวมถึงซ่งหวานหวาน...ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องน่าสงสัย
ซ่งหวานหวานเป็นลูกสาวคนเล็กที่ตระกูลซ่งเพิ่งตามตัวกลับมา ในเสียงในใจของซ่งหยุนเหวย เขาจะร่วมรักกับผู้หญิงคนนี้อย่างเมามัน จนลืมฟ้าดิน
ไร้สาระสิ้นดี
ถึงเขาจะมีอาการเสพติดเซ็กซ์ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องการผู้หญิงทุกคน
ลูกสาวคนโตของตระกูลซ่งคนนี้ก็น่าเบื่อพออยู่แล้ว เขากำลังเตรียมหย่า แล้วจะไปคบกับลูกสาวคนเล็กของตระกูลซ่งได้อย่างไร?
ซือจิ้นหานแค่นเสียงเย็นชา ไม่ได้เปิดโปงสิ่งที่ซ่งหยุนเหวยคิดในใจตรง ๆ เขาอยากเห็นเหมือนกันว่าต่อจากนี้เธอจะคิดเรื่องพิลึกพิลั่นอะไรอีก
เมื่อเห็นซือจิ้นหานเดินจากไป ซ่งหยุนเหวยก็ถอนหายใจโล่งอก ไหน ๆ ก็ถูกจับได้แล้ว สั่งอาหารเดลิเวอรีมากินเลยดีกว่า
เธอนั่งลงบนโซฟา เปิดแอปสั่งอาหาร แล้วสั่งมาทีเดียวกองโต กินให้สมใจอยากไปเลย