“ชีพจรปราณโอสถของนางฟื้นคืนแล้วจริงหรือ?”
“คุณหนู เป็นความจริงแน่เจ้าคะ”
“เป็นไปได้อย่างไร”
ถนนชิงเป่ย ร้านโอสถเจี่ยชั้นสาม เจี่ยอวี่เวยร่างอ่อนระทวย ทรุดนั่งอย่างหมดแรง
เมื่อครู่ ข่าวดั่งฟ้าผ่าลงกลางวันเพิ่งมาถึง
ชีพจรปราณโอสถของไป๋หลิงฟื้นคืนแล้ว ยังทำให้เกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินอีกครั้ง
ในฐานะผู้สืบทอดที่ถูกกำหนดไว้ของกลุ่มตระกูลเจี่ย พรสวรรค์การปรุงโอสถของเจี่ยอวี่เวยไม่ด้อยเลย นางอายุน้อยแต่ขึ้นเป็นนักปรุงโอสถขั้นปฐพีระดับสี่แล้ว
ทว่านางยากนักจะปรุงโอสถระดับสวรรค์ได้
ต่อให้ปรุงได้ อัตราสำเร็จก็น่าเวทนา มักต้องสิ้นเปลืองวัตถุดิบมากมายกว่าจะสำเร็จสักหนึ่งหรือสองเม็ด
เทียบกับไป๋หลิงไม่ได้เลย
ชีพจรปราณโอสถของไป๋หลิงคือไพ่ตาย
ทำให้ไพ่ทุกใบในมือนางไร้ความหมาย
“คุณหนู คุณหนู แย่แล้ว ท่านเจ้าบ้านมาแล้ว...”
เวลานี้ สาวใช้คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมารายงาน
“ไร้สาระ ไร้สาระจริง เจี่ยอวี่เวย ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ ใช้ทรัพยากรของกลุ่มล้อมปราบน้องสาวตัวเองยังไม่พอ ยังจ้างวานฆ่าคนอีก ช่างไร้กฎหมายฟ้าดิน...”
คำพูดสาวใช้เพิ่งจบ ผู้นำตระกูลเจี่ยก็พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความโกรธ ตวาดใส่เจี่ยอวี่เวย
“จ้างวานฆ่าคน?”
เจี่ยอวี่เวยสีหน้าเปลี่ยน รีบปฏิเสธ “ท่านพ่อ ข้าไม่ได้ทำ”
“เจ้ายังแก้ตัวอีก นอกจากเจ้าแล้วยังจะมีใคร!”
ผู้นำตระกูลเจี่ยไม่เชื่อ
“ข้า”
เบื้องหลัง เสียงแหลมหนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ผู้นำตระกูลเจี่ยหันกลับไปมอง แทบไม่เชื่อ “อาเจิน...เจ้าเป็นคนทำ?”
“ท่านแม่...ท่านมาได้อย่างไร...”