ใครบ้างไม่ชอบเงิน?
สำหรับผู้ฝึกตน พลังมืดต่างหากคือเงินที่แท้จริง
เงินที่คนธรรมดาใช้ เป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า นั่นคือเงินตราที่ผูกกับความน่าเชื่อถือ
พลังมืดไม่เหมือนกัน ต่อให้ความน่าเชื่อถือล่มสลาย นี่ก็ยังเป็นของดีมีค่าจริง ๆ
"ห้าแสนหนึ่งครั้ง ห้าแสนสองครั้ง ห้าแสนสามครั้ง..."
ในที่สุด ยาลูกกลอนขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับสองเม็ดแรก ก็ถูกนักปรุงยาที่สวมเสื้อคลุมปรุงยาชั้นสูงซื้อไปในราคาห้าแสนหน่วยพลังมืด
บนเสื้อคลุมปรุงยาของเขามีใบไม้สีเงินห้าใบ นี่แสดงว่าเขาเป็นนักปรุงยาขั้นปฐพีระดับห้า
"เจ้าสำนัก ท่านรวยเละเลยนะ"
ไป๋หลิงอุทาน
ยาลูกกลอนรวมลมปราณขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับสองเม็ดนี้ ต้นทุนการปรุงหนึ่งเตาก็แค่ไม่กี่แสนเหรียญของแผ่นดินเซี่ย
อัตราสำเร็จในการปรุงของลู่สวินคือ 100% หนึ่งเตาได้เต็มสิบสองเม็ด
เฉลี่ยแล้ว ต้นทุนต่อเม็ดแค่ไม่กี่หมื่นเหรียญแผ่นดินเซี่ย หรือแค่ไม่กี่สิบหน่วยพลังมืด
แต่กลับขายได้ราคาสูงลิ่วถึงห้าแสนหน่วยพลังมืด!
นี่ล่ะคือความสำคัญของฝีมือ
วัตถุดิบปริมาณเท่ากัน นักปรุงยาคนอื่นเอาไป อาจปรุงได้แค่ยาขั้นสวรรค์ ขั้นปฐพี ซึ่งไม่ค่อยมีค่าเท่าไร
แน่นอนว่า มันเกี่ยวข้องกับความหายากด้วย
ยาขั้นศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวครั้งแรก ทุกคนล้วนอยากดูว่ามันเป็นอย่างไรกันแน่ จึงยอมทุ่มเงิน
"ราคาเม็ดที่สองน่าจะลดลงบ้าง"
ลู่สวินคาดเดา
"หนึ่งหมื่น"
"สองหมื่น"
"ห้าหมื่น"
"หนึ่งแสน"