“ไปกันเถอะ ออดรีย์ เราไปพบเขาอีกครั้ง”
หลังจากที่ออดรีย์เรียนรู้คาถาแล้ว ลู่สวินก็เตรียมลงมือ
เขาและออดรีย์ใช้เวลาไปกับการกระทำนั้นกว่าสามชั่วโมง
ช่วยไม่ได้ ลู่สวินนั้นอึดถึกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ส่วนการยกระดับร่างกึ่งวิญญาณของออดรีย์ก็ใช้เวลาไม่น้อยเช่นกัน
ตอนนี้ เลือดของนักเรียนในค่ายกลสังหารโลหิตน่าจะมีอุณหภูมิสูงเกินเจ็ดสิบองศาแล้ว
อุณหภูมิเลือดที่สูงขนาดนี้ หากเป็นคนธรรมดา คงได้ไปเจอบรรพบุรุษกันแล้ว
ดีที่นักเรียนข้างในล้วนเป็นขั้นสี่
ถึงจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสี่ อุณหภูมิเลือดในระดับเจ็ดสิบองศาก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
พวกเขาใช้พลังวิญญาณฝืนต้านได้ช่วงหนึ่ง
แต่ถ้าสูงขึ้นไปอีก หรือกินเวลานานกว่านี้ ปัญหาก็จะใหญ่โต
“ค่ะ!”
ออดรีย์ได้เรียนรู้คาถา แถมยังทะลวงถึงระดับจอมเวทด้านสายฟ้าอีกขั้น อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ดูผุดผ่องทั้งตัว
เธอเก็บของทั้งหมดในเขตอาคม
ตอนเก็บเตียงนั้น เมื่อเห็นรอยแดงบนผ้าปู ความแดงก่ำก็ผุดขึ้นบนใบหน้าขาวผ่องของเธออย่างห้ามไม่อยู่
ท่าทางเช่นนั้น มอบกลิ่นอายสาวคลั่งรักอ่อน ๆ ให้กับเธอ
“มีคน”
ความสนใจของลู่สวินถูกดึงดูดไปยังภายนอก
เขาเห็นร่างหนึ่งกระเด็นถอยหลังออกไปจากประภาคาร
มีนักเรียนขั้นสี่มาเพิ่มอีกแล้ว
ยังเป็นคนรู้จักของลู่สวินอีกด้วย หวังผิง
ตอนที่หวังผิงถูกต่อยกระเด็น การโจมตีด้วยเวทมนตร์ก็พุ่งเข้าใส่เสวี่ยหมิง แต่ถูกเสวี่ยหมิงชกสลายไป
“ไอ้นี่ไม่มีเกราะโลหิต เกราะป้องกันอ่อนลงมาก ออดรีย์ เธอจับจังหวะร่ายคาถานะ ข้าจะจัดการมันเอง!”
ลู่สวินพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ
“ได้ค่ะ ลู่”
ในที่สุด ออดรีย์ก็เก็บของทั้งหมดเสร็จ
หลังจากเกิดความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่สุดแล้ว ตอนนี้เธอเชื่องลงมากต่อหน้าลู่สวิน
“อะไรนะ พวกนั้นถูกขังอยู่ข้างในหมดเลยเหรอ”
“ใช่ นอกจากลู่สวิน คนอื่นถูกขังอยู่ในนั้นหมดแล้ว ได้ยินว่าเผ่ามารนี่ใกล้ถึงขั้นห้าแล้ว”
“อะไรนะ?!!”
อีกด้านหนึ่ง หวังผิงได้รับข่าวที่น่าตกใจอย่างยิ่ง
นักเรียนขั้นสี่ทุกคนที่เข้ามาโจมตีประภาคารก่อนหน้านี้ ล้วนถูกขังอยู่ในค่ายกลสังหารโลหิต
มีเพียงลู่สวินกับสตรีตะวันตกคนหนึ่งที่รอดมาได้
ส่วนอสูรโลหิตตนนั้น ซึ่งแข็งแกร่งผิดมนุษย์ กำลังจะถึงขั้นห้าแล้ว!