“หนีไปแล้ว พวกมันหนีไปแล้ว!”
“เฮ้อ รอดตายเสียที!”
เมื่อเห็นเผ่ามารวิ่งหนีกันไม่คิดชีวิต เหล่านักศึกษาวิทยาลัยหว่านหลิ่วก็ดีใจกันยกใหญ่
“พวกเขามาแล้ว”
ตอนนั้นเอง มีนักศึกษาคนหนึ่งเห็นลู่สวินและพรรคพวกบินมาแต่ไกล
“พวกวิทยาลัยชิงซวีนี่”
“แล้วก็ลู่สวินนั่นด้วย”
นักศึกษาพวกนี้เคยเห็นลู่สวินมาก่อน เลยจำเขาได้กันหมด
“พี่เว่ย ข้าช่วยท่านออกจากวงล้อมแล้ว พลังมืดที่พูดถึงเมื่อครู่ จะให้เมื่อไหร่?”
จินอวี้หัวร่อนลงพื้น เก็บกระบี่เหิน แล้วเอ่ยกับเว่ยกวงเย่า
“นี่เรียกว่าช่วยจากวงล้อมตรงไหน พวกเจ้าไม่ได้ใช้ดาบกระบี่อะไรเลย พวกมันหนีไปเอง จะมาโทษใคร?”
นักศึกษาคนหนึ่งตะโกนลั่น
“ใช่แล้ว เผ่ามารหนีไปเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าเลย”
“พวกเราล้วนเป็นชาวตะวันออกเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องขูดรีดกันเองถึงขนาดนี้กระมัง?”
เมื่อเห็นดังนั้น นักศึกษาวิทยาลัยหว่านหลิ่วคนอื่นๆ ก็สบทบตามๆ กัน
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตั้งใจจะเบี้ยวหนี้แล้ว
พลังมืดสามสิบล้านหน่วยไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แถมจินอวี้หัวกับพวกก็ไม่ได้สู้กับเผ่ามารจริงๆ การที่พวกเขาเบี้ยวหนี้จึงมีข้ออ้างเต็มปาก
“ข้าว่าพวกเอ็งก็แค่คิดจะเบี้ยวหนี้”
“ดีแต่เรียกว่านักศึกษาวิทยาลัยหว่านหลิ่ว แต่ละคนไร้ความน่าเชื่อถือสิ้นดี”
“รู้อย่างนี้แต่แรก ควรปล่อยให้เผ่ามารมันฆ่าพวกเอ็งให้ตายไปเลย”
พวกนักศึกษาวิทยาลัยชิงซวีไม่ยอม รุกเข้าใส่ทันควัน ระดมถากถางไม่ยั้ง
“ข้าว่าพวกเอ็งเห็นแก่เงินจนบ้าไปแล้ว”
“ไอ้พวกหน้าแห้ง ไม่เคยเห็นพลังมืดรึไง?”
เหล่านักศึกษาวิทยาลัยหว่านหลิ่วไม่ยอมอ่อนข้อ ทั้งสองฝ่ายงัดปากกันพัลวัน
จินอวี้หัวยกมือห้ามปราม แรงกดดันจิตวิญญาณอันไร้รูปทำให้ทั้งสองฝ่ายที่กำลังเถียงกันหวาดหวั่นในใจพลันเงียบเสียงลง
“พวกมันหนีไปเองงั้นรึ? เกรงว่าพวกท่านคงไม่รู้ว่า พวกมันถูก ‘ลู่สวินขู่ให้หนี’ ต่างหาก”
แล้วเขาก็กล่าวขึ้น
“อะไรนะ?”
“ถูกลู่สวินขู่ให้หนี? ท่านล้อกันเล่นหรือเปล่า!”
เหล่านักศึกษาวิทยาลัยหว่านหลิ่วไม่ยอมเชื่อ
“พี่จิน คำพูดเมื่อครู่ของท่านหมายความว่าอย่างไร พวกมันเกี่ยวข้องอะไรกับลู่สวิน?”