"เหมียว~"
ไป๋เสี่ยวที่กลายร่างเป็นแมวขาวลืมเรื่องเมื่อครู่ไปเสียสนิท
หลังจากมองลู่สวินด้วยความสงสัย มันก็กระโดดเข้ามาข้างมือลู่สวินและเอาหัวเล็กๆ ถูไถมือของเขา
นี่คือการออดอ้อนนั่นเอง
ดังนั้น ลู่สวินจึงวางมือลงบนตัวมัน และลูบไล้หัวเล็กๆ ขาวนวลของไป๋เสี่ยวอย่างแผ่วเบา
ไป๋เสี่ยวก็ผล็อยหลับไปในพริบตา
แมวตัวอื่นมักออกหากินกลางคืน แต่นิสัยของไป๋เสี่ยวกลับเหมือนมนุษย์ คือเคลื่อนไหวตอนกลางวันและนอนตอนกลางคืน
"ไม่ถูกนะ เมื่อกี้บาร์บาร่าไม่เพียงเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ แถมยังไม่หลับอีก... แสดงว่าเงามนตร์ที่ถูกสลายไปไม่ใช่แค่ชั้นเดียว!"
ระหว่างลูบไล้ไป๋เสี่ยว ลู่สวินก็ครุ่นคิด
เงามนตร์สามชั้นของบาร์บาร่า ชั้นหนึ่งคือเงามนตร์แปลงร่าง อีกชั้นคือมนตราหลับใหล
เดิมทีเมื่อเข้าใกล้ลู่สวิน ทุกเดือนเธอจะมีเวลาไม่กี่นาทีที่หลุดพ้นจากมนตราหลับใหลและตื่นขึ้นมา
แต่ตอนที่ตื่น เธอยังคงอยู่ในร่างแมว
นี่แสดงว่าเงามนตร์แปลงร่างยังคงมีผลอยู่
แต่เมื่อครู่นี้บาร์บาร่าไม่เพียงกลับเป็นร่างมนุษย์ แต่ยังตื่นขึ้นมาด้วย
นั่นหมายความว่าเงามนตร์ทั้งสองชั้นได้สลายไปชั่วคราว
เหมือนกับครั้งที่แล้ว
เพียงแต่ครั้งนั้นตรงกับช่วงที่เธอตื่นในแต่ละเดือนพอดี ลู่สวินจึงไม่ได้คิดอะไรมาก
"ก็หมายความว่าเวทคลายคำสาปที่ข้าใช้มีผลต่อเงามนตร์ทั้งสองชั้นของนาง สถานการณ์แบบนี้ แม่มดนั่นคงไม่รู้ตัวใช่ไหม?"
ลู่สวินครุ่นคิด
เขารู้สึกว่าคงไม่รู้ตัว
หลังจากขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่สวินก็ไม่ได้กังวลจนเกินไป
เขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว ต่อให้แม่มดนั่นรู้ตำแหน่งของไป๋เสี่ยวกับเขา ยังจะกล้าลงมือที่นี่หรือ?
ต่อให้แม่มดจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่นี่คือถิ่นแดนตะวันออก ยังไม่ถึงคราที่นางจะมากร่าง
แต่ว่า พวกจอมเวทที่ฝึกฝนมนตราดำ มักมีวิธีสกปรก เช่นคำสาปหรืออะไรทำนองนั้น