“ลู่สวิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!”
เมื่อลู่สวินปรากฏตัวขึ้น ณ ประตูสวรรค์ใต้ ฉู่โย่วฉิงก็โผเข้ากอดด้วยความตื่นเต้น
อาจเป็นเพราะเป็นห่วงลู่สวินเกินไป หางตาของนางจึงมีประกายน้ำตาใส
ไม่ไกลนัก
มู่หรงหว่านก็อยู่ที่นั่นด้วย
นางกับฉู่โย่วฉิงรออยู่ที่นี่มาสองวันหนึ่งคืนแล้ว
บนสะพานสายรุ้ง การติดตามใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย
แม้ฟู่เสวี่ยจะเป็นผู้ทรงอำนาจขั้นหก ก็ไม่มีวิธีที่ดีนัก
ทางเลือกของฟู่เสวี่ยคือ... ผ่านทางฉู่โย่วฉิง
นางรู้ว่าฉู่โย่วฉิงเป็นแฟนของลู่สวิน
ก่อนเข้าดินแดนวิญญาณ ลู่สวินอาจบอกฉู่โย่วฉิงสักคำหนึ่ง
ลู่สวินมีนิสัยชอบแจ้งล่วงหน้าจริงๆ
เพราะเผ่ามารออกคำสั่งล่าตัวเขาอยู่ ลู่สวินจึงทำอะไรระมัดระวังเสมอ ทุกครั้งก่อนเข้าดินแดนวิญญาณ จะบอกหมายเลขดินแดนวิญญาณให้ฉู่โย่วฉิงกับมู่หรงหว่านรู้
พร้อมกันนั้น ลู่สวินยังบอกพวกนางว่า หากภายในหนึ่งเดือนเขาไม่กลับมา ก็คงถูกดักหรือเจอเหตุไม่คาดฝัน ให้ไปหาคนมาช่วย
อืม เวลาสูงสุดที่ลู่สวินกำหนดไว้คือหนึ่งเดือน
ก่อนหน้านั้น เขานึกไม่ถึงว่าจะมีผู้แข็งแกร่งขั้นหกจากเผ่ามารมากมายมาดักเขา
นิสัยเช่นนี้ ได้ผลจริงดังคาด
หลังจากฟู่เสวี่ยหาฉู่โย่วฉิงพบ ก็รู้ว่าลู่สวินเข้าไปในดินแดนวิญญาณใด
ฉู่โย่วฉิงจึงรู้ว่า ลู่สวินอาจถูกดักโจมตี
ด้วยความเป็นห่วง นางมารออยู่ที่จุดเริ่มต้นของสะพานสายรุ้ง
ส่วนมู่หรงหว่าน หลังจากเปิดรูทวารลับของเครื่องในทั้งห้าและกระเพาะปัสสาวะทั้งหกต่อเนื่องกัน ก็ว่าจะออกไปหาแมลงมาลองฝีมือ แล้วเจอฉู่โย่วฉิง จึงรู้เรื่องนี้
นางก็เลยมารอที่นี่ด้วย
ตอนนี้ เมื่อเห็นลู่สวินกลับมา ดวงใจที่ตึงเครียดของมู่หรงหว่านก็ผ่อนคลาย
คิ้วที่ขมวดมุ่นมานานคลายออก สีหน้ากังวลในดวงตาหายไปเหมือนหมอกยามเช้าเจอแสง
“พรุ่งนี้แปดโมง ข้าจะรอเจ้าที่นี่”
เห็นลู่สวินกับฉู่โย่วฉิงกอดกันกำลังสบาย ฟู่เสวี่ยทิ้งคำพูดไว้ แล้วร่างก็หายไปอย่างเงียบๆ
“ลู่สวิน เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ข้าเป็นห่วงแทบตาย”
ฉู่โย่วฉิงกอดลู่สวินอยู่นาน แล้วเอามือประคองหน้าลู่สวิน มองสำรวจอย่างจริงจัง