หลังจากนั้น ออดรีย์ก็พักอยู่ในห้องพักของลู่สวินตลอด แทบไม่ย่างเท้าออกไปไหน
สิ่งที่ทำทุกวัน นอกจากนั่งสมาธิ ก็คือเฝ้าไป๋เสี่ยวไม่ให้คลาดสายตา
แม้แต่ของกินเธอยังตระเตรียมไว้พร้อม
กลัวว่าจะพลาดเวลาที่บาร์บาร่าฟื้นขึ้นมาเสียเหลือเกิน
ส่วนลู่สวินก็หมกตัวอยู่ในห้องฝึกฝน ปรุงโอสถ
“ลู่ โอสถของพวกเธอวิเศษก็จริง แต่มันยุ่งยากเกินไป สู้ยาวิเศษของพวกเราไม่ได้ เรียบง่ายกว่าเยอะ”
ออดรีย์แวะเวียนมาชมบ้างเป็นครั้งคราว พลางวิจารณ์ไปด้วย
“ยาวิเศษ?”
ลู่สวินเคยได้ยินเรื่องยาวิเศษ
จอมเวททางตะวันตกรุดหน้าไปไกล พวกเขาไม่รู้จักปรุงโอสถ
แต่มีสิ่งที่คล้ายคลึงกัน เรียกว่า ยาวิเศษ
เทียบกับการปรุงโอสถแล้ว ยาวิเศษเรียบง่ายกว่าจริง
เช่น มียาวิเศษชนิดหนึ่งที่ช่วยเพิ่มพลังเวทมนตร์ แค่เก็บพืชเวทมนตร์บางอย่างมา เติมสารละลายจำเพาะลงไปผสม ก็จะกลายเป็นของเหลวสีเขียวข้นเหนียว ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง
ดื่มเข้าไปแล้ว พลังเวทมนตร์เพิ่มขึ้นได้ไม่น้อย
ทว่ารสชาติสุดจะบรรยาย ดื่มทีคลื่นเหียนอยู่นาน
สู้โอสถไม่ได้เลย ต่อให้เป็นโอสถขั้นหนึ่ง ก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ
“จริงสิ เธอมียาวิเศษเพิ่มพลังเวทมนตร์ไหม?”
ลู่สวินถาม
เขาฉุกคิดขึ้นได้ เนื่องจากตนไม่มีเส้นชีพจรเวทมนตร์ พลังเวทมนตร์ในกายใช้แล้วหมดไป ฟื้นฟูเองไม่ได้
ดั่งตอนก่อนหน้านี้ที่ใช้ไปมากเพื่อรับมือเสวี่ยหมิง พลังเวทมนตร์พวกนั้นก็สลายไป ไม่สามารถเติมกลับคืนได้เลย
การใช้ยาวิเศษนับเป็นทางออกหนึ่ง
“มีแน่นอน เธออยากได้รึ?”
“อืม”
“ขวดพวกนี้ยกให้เธอละกัน”
ออดรีย์ใจกว้าง หยิบขวดเล็กๆ ออกมาหลายใบส่งให้ลู่สวิน
ลู่สวินรับมา เปิดดู ก็เห็นเป็นของเหลวสีเขียวจริงๆ
มองดูคล้ายน้ำมูกของก็อบลิน กลิ่นนั้นสุดจะทนทาน ไม่รู้ว่าบรรดาจอมเวทตะวันตกดื่มลงคอไปได้อย่างไร
“อย่าไปสนใจรูปลักษณ์ภายนอก อย่าดมกลิ่น แต่จงสัมผัสถึงพลังเวทมนตร์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน แล้วเธอจะรู้สึกว่ามันโอชะ”
ออดรีย์เห็นลู่สวินถูกกลิ่นยาวิเศษตีจมูก ก็สอนวิธีทำให้ยาวิเศษอร่อยขึ้น
เออ
นี่มันก็แค่หลอกตัวเองชัดๆ
พวกตะวันตกก็มีวิญญาณอาQเป็นของตนเอง
ลู่สวินเก็บยาวิเศษพวกนี้ไว้ รอหาเวลาศึกษา ดูว่าจะปรับปรุงแก้ไขได้บ้างไหม
จากนั้น เขาก็เริ่มปรุงโอสถต่อ