“เจ้าเผามันเป็นเถ้าถ่านหมดแล้วหรือ?”
ทันใดนั้น ฟู่เสวี่ยก็พบว่าชิ้นส่วนเทพเจ้าหายไป
“ใช่แล้ว ท่านอาจารย์ เผาเป็นเถ้าหมดแล้ว อยู่ที่นี่ทั้งหมด ท่านอาจารย์ ข้าแบ่งให้ท่านสักส่วนนะ”
ลู่สวินนำเถ้ากระดูกเทพเจ้าออกมา เตรียมจะแบ่งให้ฟู่เสวี่ยส่วนหนึ่ง
ครั้งนี้ที่สามารถเผาชิ้นส่วนเทพเจ้าเป็นเถ้าถ่านได้สำเร็จ ต้องขอบคุณฟู่เสวี่ยอย่างมาก
มิฉะนั้น หากเปลี่ยนเป็นเฟ่ยไท่เออมา เกรงว่าคงจัดการไม่ได้
และหากต้องไปเชิญผู้แข็งแกร่งเช่นฟู่เสวี่ยมาลงมือ ราคาก็ไม่ถูก อีกทั้งยังไม่แน่เสมอไปเชิญมาได้
“ไม่ต้อง ข้าได้ประโยชน์ไม่น้อยจากการต่อสู้กับมัน เถ้ากระดูกเจ้าเก็บไว้เถิด”
ฟู่เสวี่ยปฏิเสธ
กล่าวจบ นางก็หันกายเดินออกจากห้องฝึกฝน
นี่คือเตรียมจะไปแล้ว
“ท่านอาจารย์ ข้าไปส่งท่าน”
ลู่สวินส่งนางไปถึงนอกหอพัก
“เถ้ากระดูกเทพเจ้าค่อนข้างหายาก อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้ามีเถ้ากระดูกเทพเจ้าจำนวนมาก จะได้ป้องกันไม่ให้มีคนเห็นแก่ทรัพย์แล้วคิดร้าย”
กำชับลู่สวินประโยคหนึ่ง ฟู่เสวี่ยก็ทะยานฟ้าจากไป
กลับถึงหอพัก ลู่สวินนำเถ้ากระดูกเทพเจ้าออกมา คิดแล้วจึงแบ่งบรรจุแยกไว้
เรื่องชิ้นส่วนเทพเจ้า ก็จบลงเพียงเท่านี้
“เหนื่อยจริง”
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ลู่สวินตัดสินใจนอนหลับให้เต็มอิ่มก่อนค่อยว่ากัน
หลายวันมานี้ ลู่สวินเผาชิ้นส่วนเทพเจ้าทั้งวันทั้งคืน แทบไม่ได้นอนเลย
“หอมจัง”
ในหอพักยังคงหลงเหลือกลิ่นหอมของฟู่เสวี่ย
แม้นางจะเป็นสาวงามเย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็ง แต่ว่าร่างกายกลับหอมยิ่งนัก
ลู่สวินอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพตอนที่นางเพิ่งฟื้นขึ้นมา
ที่แท้ภายใต้รูปลักษณ์เย็นชาของฟู่เสวี่ย รูปร่างกลับร้อนแรงถึงเพียงนั้น
“คิดอะไรอยู่”
ลู่สวินเก็บความคิด เอนกายนอนหลับอย่างสบายอารมณ์
“ไปเถอะ ไป๋เสี่ยว พาเจ้าออกไปเดินเล่นข้างนอก”
วันรุ่งขึ้น หลังจากลู่สวินตื่นขึ้นมา ก็นำไป๋เสี่ยวออกจากประตู
“ท่านสหายลู่ ไม่ลองพิจารณาอีกสักหน่อยหรือ?”
“ไม่ล่ะ ขอบคุณ ผนึกฟ้าข้ามีประโยชน์กับตัวเอง”
เพิ่งออกจากรั้วโรงเรียน ลู่สวินก็พบกับคนที่มาติดต่อซื้อผนึกฟ้าจากเขาอีกครั้ง
หลายวันมานี้ ทุกครั้งที่ลู่สวินออกจากโรงเรียน ก็จะมีคนมาหาเขา