"ลองดูว่าเกราะแข็งซีดจะทำเป็นชุดเกราะทั้งชุดได้ไหม"
เจียงเมียนหยิบเกราะแข็งซีดออกมา พยายามสร้างชุดเกราะที่มีการป้องกันกายภาพสูง แต่กลับพบว่าวัสดุชนิดนี้ไม่สามารถนำมาทำเป็นเกราะได้
เกราะแข็งซีดเองก็เหมือนโล่แข็งแกร่งหนึ่งบาน เครื่องมือในมือของเจียงเมียนยังไม่สามารถหักหรือแยกชิ้นส่วนมันออกมาเป็นอุปกรณ์ที่ละเอียดประณีตได้
"งั้นก่อนฟ้ามืด ใช้เครื่องร่อนบินลาดตระเวนรอบที่พักพิงหนึ่งรอบก่อนดีกว่า"
"หนึ่งเพื่อเปิดแผนที่ สองเพื่อดูว่ารอบ ๆ มีผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นไหม"
ฉายา "ก้าวล้ำสองก้าว" ที่ได้รับเมื่อวานนี้ ได้ส่องสว่างแผนที่รัศมีสิบกิโลเมตรโดยรอบแล้ว
เจียงเมียนเห็นว่ายิ่งไปที่สูง พืชพรรณก็ยิ่งน้อยลง จากนั้นก็เป็นภูเขาหิมะขาวโพลน ส่วนที่ต่ำลงไป ลำธารสายเล็กนั้นจะค่อย ๆ กว้างขึ้น
แต่ขอบเขตที่แผนที่สว่างนั้นมีจำกัด เขายังมองไม่เห็นปลายทางของแม่น้ำ
ก่อนออกเดินทาง เจียงเมียนหยิบโสมเลือดมังกรห้าสิบปีที่เปิดได้เมื่อคืนนี้ออกมากิน
เนื้อโสมอัดแน่นไปด้วยพลังอันดุดัน กลืนลงท้องแล้วทั้งกระเพาะและลำไส้ร้อนผ่าว ๆ เหมือนดื่มเหล้าขาวห้าสิบดีกรีเข้าไปอึกใหญ่
พลังอันร้อนระอุหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายทุกสัดส่วน เริ่มปรับเปลี่ยนร่างกายของเขา แต่ก็ไม่เจ็บปวด แค่แน่นหน้าอกเล็กน้อย และมีแรงเหลือล้นอยากระบายออกไป
พอดีบินขึ้นไปบนฟ้าให้ลมเย็น ๆ พัดให้หายคิดมาก
เจียงเมียนกำชับหลินคุนให้เฝ้าบ้านให้ดี ฝึกวิธีใช้หน้าไม้ จากนั้นก็ขึ้นไปบนหอสังเกตการณ์
หยิบเครื่องร่อนออกมา เจียงเมียนเลือกทิศทาง
ทิศใต้!
นั่นคือทิศทางการไหลของแม่น้ำ
เหยียบขึ้นไปบนยอดหอ เจียงเมียนกำมือทั้งสองจับคานขวางของเครื่องร่อนให้แน่น
เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ร่างกายทั้งร่างร่อนออกไป