หน้าเตาย่าง เจียงเมียนกัดเนื้อกระต่ายย่างคำโต พลางเหลือบไปเห็นข้อความที่หวังเถิงส่งมา
ก็อดขำไม่ได้
ได้ทีสิ หวังเถิงนี่พอเห็นใบมีดกระดูกก็เดาได้ทันทีว่าเขาได้หนังสัตว์กลายพันธุ์มา
คนทั่วไปไม่มีทางแยกชิ้นส่วนสัตว์กลายพันธุ์ได้ มีดสั้นหินพวกนั้นไม่ถึงขั้นจะเจาะการป้องกันของสัตว์กลายพันธุ์เลย
เมื่อคืนนี้ คนที่สังหารสัตว์กลายพันธุ์ได้ล้วนอาศัยแสงไฟ จึงทำให้การป้องกันของสัตว์กลายพันธุ์ลดลง
แต่กลางคืนไม่มีใครกล้าอยู่นอกบ้าน พอทิ้งศพสัตว์กลายพันธุ์ไว้นอกบ้านก็รีบวิ่งกลับเข้าไป
ถ้าลากเข้าไปในบ้าน โดนความร้อนจากไฟส่องก็จะไหม้เสียหายเร็ว
พอถึงกลางวันของวันต่อมา การป้องกันของสัตว์กลายพันธุ์ก็ฟื้นคืน พวกเขาอยากจะแยกชิ้นส่วนแบบใช้กำลังก็ทำไม่ได้
ในตลาดซื้อขายทั้งหมด มีเพียงเจียงเมียนเท่านั้นที่ลงขายใบมีดกระดูกของสัตว์กลายพันธุ์
เพียงแต่ว่าสำหรับค่าสถานะปัจจุบันของเจียงเมียนแล้ว คันธนูไม้ที่ใช้ลูกธนูหินยังสู้จับหอกกระดูกเข้าไปแทงระยะประชิดไม่ได้
ในใจเขา หนังประหลาดมีคุณค่ามากกว่าคันธนูไม้
"แบบแปลนคันธนูไม้หนึ่งอันไม่พอ"
เจียงเมียนตอบกลับ
......
อีกด้านหนึ่ง หวังเถิงที่รอจนตาแทบถลนกลับไม่ได้รับคำตอบยืนยันการแลกเปลี่ยนอย่างที่หวัง
"คนระดับเทพแบบนี้ ไม่มีทางมาหลอกฉันหรอก"
เขาพูดอย่างมั่นใจ
หลังจากเทพได้แบบแปลนโต๊ะงานก็ส่งข้อความมาสองข้อความให้เขา แค่นี้ก็พิสูจน์น้ำใจคนได้แล้ว
ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าในสายตาเทพ หนังสัตว์กลายพันธุ์นั้นมีคุณค่ามากกว่าแบบแปลนคันธนูไม้
ดวงตาของหวังเถิงเป็นประกาย
"ถ้าอย่างนั้นหนังแบบนั้นป้องกันสูงมากแน่ๆ"
ต้องเอามาให้ได้!
หวังเถิงเปิดไปที่หน้าคลังของ
แล้วหยิบแบบแปลนอีกหนึ่งอันออกมาจากในนั้น
......
"เทพครับ เมื่อกี้ผมเผลอเก็บแบบแปลนได้อีกหนึ่งอันพอดี เป็นแบบแปลนทำชุดเกราะหนังเป๊ะเลย..."