“ให้ข้าขอกิน!”
เจียงเมียนเห็นสี่คำนี้ก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
ช่างเป็นคำพูดที่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!
พูดออกมาได้หน้าตาเฉย!
คนนี้ทำกับข้าเหมือนแผนที่แคว้นหยานวางโชว์ไว้กลางโต๊ะไม่กลัวใครเห็นเลยงั้นเหรอ?
จะเป็นไปได้ไงว่าเป็นพวกกากๆ ที่ไปแอบขโมยรูปสาวสวยมาจากแชนแนลภูมิภาคแล้วมาหลอกลวง?
กดดันเขาเรอะ?
เฮอะ ดูอารมณ์ร้อนรุ่มนี่สิ
เจียงเมียนตอบกลับไปสามคำทันที
“กินพ่อง!”
คิดว่าจะมาทำตัวเป็นที่รู้จักงั้นเหรอ?
ตัวเองโพสต์รูปในโซนขายของจุกจิก คนอื่นมาถามราคา กลับไม่พูดเรื่องการค้า เอาแต่ขอข้าวของกิน
เจียงเมียนส่งข้อความไปแล้วยังไม่หายคันไม้คันมือ วิ่งเขาครัวถ่ายรูปหม้อน้ำซุปปลาและน้ำซุปเนื้อที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จส่งไปให้อีกฝ่าย
“อยากกินมั้ย? เคี่ยวมาครึ่งชั่วโมงแล้ว”
“เฮอะ!”
“ลองทายสิว่าไง”
“ไม่ให้!”
......
“ติ๊ง—ติ๊ง—”
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นหลายครั้งติดๆ กัน ความถี่ถี่มาก คล้ายกับตอนเล่นเกมที่ต้องพิมพ์ด่าเพื่อนร่วมทีมไปพร้อมกับเล่นจนได้ MVP ของฝ่ายแพ้
เสียงแจ้งเตือนต่อเนื่องกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของโจวซิงฮว่า
ความโกรธของนางที่เริ่มจางหายไปบ้างแล้วหลังได้สัมผัสกับพื้นดินอันหนาวเย็น
นางจึงลุกขึ้นนั่ง ไม่สนใจโคลนเลอะเทอะบนตัว เปิดอ่านข้อความ
รูปถ่ายสองรูปโผล่ขึ้นมา
หม้อน้ำซุปปลาหม้อหนึ่ง น้ำซุปเคี่ยวจนขาวข้น ต้นหอมสองสามใบลอยอยู่ข้างบน เขียวสดใส
เนื้อปลาเคี่ยวจนแตกเป็นชิ้น เห็นโครงกระดูกพร่ามัว ไขมันลอยอยู่บนผิวน้ำซุป แวววาวเป็นสีทองบางๆ ท่ามกลางแสงแดด